Ένας «Μάης» στα τέλη του… Οκτώβρη

του Δημήτρη Σιώζου (Ψαρεύω Νο 28)

ΜαγιάτικοΤέλη Οκτώβρη, Χανιά, Ακρωτήρι. Από το σπίτι μου κοιτάζω πότε τη φουσκωμένη θάλασσα και πότε τα δέντρα. Ο αέρας που λυσσομανούσε όλη τη νύχτα έχει κοπάσει και η βαριά συννεφιά δείχνει πως μάλλον θα το γυρίσει σε βροχή… Μια ματιά στο βαρόμετρο του Μeteo μού δίνει το στοιχείο που έλειπε: «1007,17 και πέφτει ταχέως». Αυτό ήταν! Τα καλάμια στο ένα χέρι, ο σάκος με τα τεχνητά στο άλλο και… φύγαμε!

Αρχικός προορισμός ήταν ένα κολπάκι κοντά στο σπίτι μου όπου κατά καιρούς «μπαίνουν» λαβράκια, ενώ στη δεξιά του πλευρά σχηματίζεται ένας κάβος ιδανικός για shore jigging. Στον κάβο εκείνο είχα ψαρέψει αρκετές φορές στο παρελθόν με αυτήν την τεχνική και μάλιστα με αξιοσημείωτα αποτελέσματα. Αφού έφτασα και πάρκαρα σε ένα υποτυπώδες λιμανάκι που βρίσκεται εκεί, κατέβηκα στην παραλία και το μάτι μου έπεσε αμέσως σε ένα καΐκι, που έμοιαζε με γρι-γρι, το οποίο καλάριζε πολύ κοντά στο δεξί άκρο του κόλπου, στο «μέρος μου». ΜαγιάτικοΣε κανονικές συνθήκες, και μόνο στη θέα ενός καϊκιού που καλάρει κοντά στην ακτή θα έπαιρνα τον δρόμο της επιστροφής χωρίς καν να μπω στη διαδικασία να ρίξω έστω και μία βολή. Το μυαλό μας όμως μερικές φορές κάνει περίεργα flash-back και μας υποβάλλει σε κινήσεις και διαδικασίες που -ιδιαίτερα αν οδηγήσουν σε αποτυχίες- θυμόμαστε μετά από λίγο καιρό και αναρωτιόμαστε «γιατί το έκανα αυτό;».
Μία από αυτές τις φορές ήταν και η συγκεκριμένη και στο μυαλό μου γύρισαν τα λόγια ενός παλιού ψαρά από τα μέρη μου: «Όταν κλείνει ο σάκος, πολλά μικρά ξεφεύγουν και τα αρπακτικά πάνε γύρω-γύρω και τσιμπολογάνε. Σαν τα γλαρόνια ένα πράγμα». Πίστευα πάντα πως ο κυρ-Στέλιος προσπαθούσε να υπερασπιστεί τα γρι-γρι και -ας με συγχωρέσει από εκεί που με βλέπει- ποτέ δεν έδωσα βάση στα λόγια του, αλλά και ποτέ δεν είχα μέχρι τώρα την ευκαιρία να τα «επαληθεύσω». Σκέφτηκα λοιπόν πως αυτή ήταν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να δω αν ο κυρ-Στέλιος είχε τελικά δίκιο ή όχι. Σε μιάμιση ώρα το αργότερο θα νύχτωνε, οπότε δεν είχα πολύ χρόνο στη διάθεσή μου. Η απόφαση έπρεπε να παρθεί γρήγορα. Αν έριχνα έστω και μία βολή με το ελαφρύ καλάμι για λαβράκια, ήταν σίγουρο πως θα κόλλαγα και δεν θα επαλήθευα τα λόγια του παλιού μου φίλου… Άφησα το ελαφρύ καλάμι που κρατούσα στο αμάξι, πήρα το καλάμι για το shore jigging, το τσαντάκι μέσης με τη μικρή κασετίνα με τα jigs, πέρασα τον γάντζο χιαστί στην πλάτη μου και αφού ανέβηκα στα βράχια άρχισα να περπατώ στο γνώριμό μου μονοπάτι.

ΣΤΟΝ ΑΚΡΟΚΑΒΟ
Όταν έφτασα στον ακρόκαβο, η απόσταση από το καΐκι είχε αυξηθεί λίγο και έτσι έστρεψα την προσοχή μου στη θάλασσα. Μπροστά στα μάτια μου εκτυλισσόταν μια εικόνα απίστευτη, που την συνέδεσα αμέσως με το γρι-γρι που βρισκόταν πιο μέσα. Εξοπλισμός Shore jiggingΚοπάδια από μπαμπαλίνες και κεφαλοπουλάκια μαζί με πιο μεγάλους κέφαλους κυριολεκτικά στριμωγμένα πάνω στους βράχους και πιο μέσα ζαργάνες χωρίς να ασχολούνται καν με την άφθονη λεία που βρισκόταν διαθέσιμη μπροστά τους. Είχα ξαναδεί πριν πολλά χρόνια αυτήν τη σκηνή, όταν ψάρευα ζαργάνες στο χωριό μου, και τα ψάρια μόνο που δεν πετάγονταν έξω εξαιτίας ενός μικρού κοπαδιού δελφινιών που είχε πλησιάσει την ακτή. Αυτήν τη φορά όμως δεν υπήρχαν δελφίνια, παρά ένα καΐκι που «μάζευε» ό,τι ζωντανό είχε την ατυχία να βρεθεί μέσα στα όρια του σάκου. Όμως μια διαφορετική εξήγηση που μου ήρθε στο μυαλό έλεγε πως ίσως τα ψάρια να στριμώχτηκαν έτσι γιατί ο κυρ-Στέλιος είχε δίκιο και ο σάκος έχει μαζέψει μεγάλους θηρευτές από τη γύρω περιοχή. Με τη σκέψη αυτή να ενισχύεται από κάποιες ζαργάνες που κυνηγημένες πήδηξαν έξω από το νερό, ετοίμασα το καλάμι με action 30-120 γρ. Στον μηχανισμό είχα 275 μέτρα νήμα 0,17 χιλ. στο οποίο είχα κάνει μια θηλιά με τον κόμπο Bimini και μετά με κόμπο Bristol σύνδεσα ένα παράμαλλο 0,40 χιλ. με μήκος περίπου μία οργιά, ενώ στην άκρη του παράμαλλου έβαλα ένα jig 120 γρ. της Owner.

ΤΑΚΤΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΑΣΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ
Η πρώτη βολή δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα, όπως και οι επόμενες δυο-τρεις. Απτόητος έριξα πάλι χωρίς να αλλάξω δόλωμα, αποφασίζοντας αυτήν τη φορά να το δουλέψω πιο κοντά στον βυθό. Το να σκαλώσει το δόλωμα στον άγριο βυθό ήταν φυσικό και επόμενο μετά από αυτή μου την απόφαση και αφού έπιασα γερά το νήμα με τα γάντια το τράβηξα με δύναμη αφήνοντας το δόλωμα και το παράμαλλο κάτω. Εν τω μεταξύ, είχε ήδη αρχίσει να σουρουπώνει και έτσι μην έχοντας το χρόνο να ξαναφτιάξω μαγιάτικο 10 κιλώνθηλιά Bimini επέλεξα την πιο εύκολη λύση του κόμπου Spider Hitch για τη θηλιά στο νήμα. Νέο παράμαλλο, και αυτή τη φορά έβαλα ένα αγαπημένο μου δόλωμα των 120 γραμμαρίων, ένα κοντό jig με λογχοειδές σχήμα που δίνει τη δυνατότητα παραμονής περισσότερο χρόνο σε συγκεκριμένο βάθος λόγω του ιδιαίτερου τρόπου με τον οποίο βυθίζεται, που μοιάζει με την κίνηση ξερού φύλλου που πέφτει από δέντρο. Ήθελα, χρησιμοποιώντας αυτό το δόλωμα, να παρατείνω όσο γινόταν την παραμονή του jig στο νερό, αλλά και την ενόχληση που αυτό ενδεχομένως θα προκαλούσε στα ψάρια.
Η πρώτη βολή πήγε αρκετά μακριά και μόλις το jig χτύπησε στον πυθμένα άρχισα το μάζεμα με γρήγορα και κοντά τινάγματα που εναλλάσσονταν με «γεμάτα» κοντά τραβήγματα, ενώ συχνά-πυκνά άφηνα το δόλωμα να φτάνει μέχρι τον βυθό. Άλλες δύο βολές ακολούθησαν με την ίδια τακτική, αλλά και πάλι τίποτα. Ένα χαμόγελο που έκρυβε νοσταλγία αλλά και απογοήτευση διαγράφηκε στο πρόσωπό μου και άρχισα να σκέφτομαι πως ο κυρ-Στέλιος μού έλεγε πράγματα που δεν στέκουν. Πραγματικά, το μόνο που φαινόταν να τρομάζει τα ψάρια που είχαν στριμωχτεί πάνω στα βράχια ήταν… το δόλωμά μου.
Δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ πως έχασα τον χρόνο μου και έκανα τσάμπα τόση πεζοπορία. Με βαριά καρδιά γύρισα και κοίταξα το μονοπάτι ανάμεσα στα βράχια μονολογώντας «άντε γύρνα τώρα πίσω…». Έριξα μια τελευταία ματιά στο απίστευτο τοπίο με τα στριμωγμένα ψάρια που πλέον λιγόστευαν σε αριθμό και, όπως ήμουν απορροφημένος, άκουσα τον χαρακτηριστικό ήχο που κάνουν οι ζαργάνες όταν πηδάνε έξω από το νερό όλες μαζί κυνηγημένες. Δεν είχα κλείσει το καλάμι, οπότε στράφηκα αμέσως προς τα εκεί και έριξα λίγο πιο μέσα, δηλαδή σε μια απόσταση γύρω στα τριάντα μέτρα. Με το που έφτασε το δόλωμα στον βυθό, άρχισα να εκτελώ μερικά short jerk (κοντά τινάγματα) και κάποια στιγμή ένιωσα σαν να βρήκε κάπου το δόλωμα, ενώ έπρεπε να βρίσκεται γύρω στα δέκα μέτρα πιο πάνω από τον βυθό!!! Σχεδόν ταυτόχρονα το βάρος του δολώματος εξαφανίστηκε… Άρχισα αμέσως ένα ξέφρενο μάζεμα με κοντά τινάγματα και, λίγα μέτρα πριν το δόλωμα μού έρθει στα μούτρα έτσι που το τράβαγα, κάπου σκάλωσε…

ΕΙΚΟΣΙ ΠΕΝΤΕ -ΠΟΛΛΑ- ΛΕΠΤΑ…
Ένα-δυο τινάγματα και το «κάπου» ξέσπασε με ένα βίαιο κεφάλι που εξάντλησε το καλάμι και λίγο έλειψε να με κάνει να χάσω την ισορροπία μου. Τα φρένα στρίγκλισαν και έντρομος κατάλαβα πως το ψάρι ζητούσε μέτρα πιο γρήγορα απ’ όσο μπορούσαν να δώσουν τα φρένα του μηχανισμού με τη ρύθμιση που τους είχα κάνει. Η δύναμη που απειλούσε να μου πάρει το καλάμι από τα χέρια ήταν τόσο μεγάλη, ώστε πρέπει να ομολογήσω ότι προς στιγμήν τα ‘χασα. Άνοιξα την αντεπιστροφή (αντίδραση ενδεικτική της απώλειας της ψυχραιμίας μου) με σκοπό να αποφύγω το σπάσιμο του νήματος ή του παράμαλλου. Όπως ήταν φυσικό, η ανεξέλεγκτη μανιβέλα παραλίγο να μου σπάσει τα δάχτυλα, αλλά τουλάχιστον γλίτωσα το χάσιμο του ψαριού. Σε λίγο, με το δάχτυλο να φρενάρει ελαφρά τον ρότορα, κατάφερα να τον ακινητοποιήσω και έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να χαλαρώσω τα φρένα μεγάλο μαγιάτικοόσο χρειαζόταν και να κλείσω την αντεπιστροφή. Ανέκτησα την ψυχραιμία μου και άρχισα να κοντράρω το ψάρι σφίγγοντας πού και πού την πεταλούδα των φρένων. Είχα αποφασίσει να μην αφήσω το ψάρι να παίρνει τα μέτρα που ήθελε -και τόσο εύκολα- ώσπου ξαφνικά θυμήθηκα πως η θηλιά στο νήμα δεν ήταν Bimini. Δεν είχα το πλεονέκτημα των συνεχόμενων σπειρών που δημιουργούν ένα είδος αμορτισέρ που ενισχύει την αντοχή του κόμπου. Ακόμα χειρότερα, ο Spider Hitch που είχα φτιάξει ήταν πραγματικά προχειροφτιαγμένος. Το ψάρι είχε σταματήσει το πρώτο φευγιό του και τώρα κινούνταν προς τα δεξιά. Πήρα όσα μέτρα μπορούσα με γρήγορα «τρομπαρίσματα» του καλαμιού, ενώ σκεφτόμουν πως δεν είχα απόλυτη εμπιστοσύνη στον κόμπο του νήματος. Τι θα έκανα όταν το ψάρι ξέσπαγε σε νέο φευγιό;
Είχα ήδη πάρει καμιά πενηνταριά μέτρα όταν το θηρίο που αντιμετώπιζα άρχισε, σιγά στην αρχή και τρομακτικά γρήγορα μετά, να αδειάζει και πάλι την μπομπίνα. Χρόνος για πολλές σκέψεις δεν υπήρχε, μιας και στον μηχανισμό δεν είχαν απομείνει πάνω από ογδόντα μέτρα νήμα όπως το υπολόγιζα. Σίγουρος πλέον για το είδος του ψαριού, μιας και ακριβώς πριν ένα μήνα είχα αναμετρηθεί με ένα μαγιάτικο δέκα κιλών και είχα βγει νικητής, έκανα τις κινήσεις που αρμόζουν στην περίπτωση. Η διαφορά όμως ήταν πως τώρα το ψάρι που αντιμετώπιζα ήταν πολύ πιο άγριο και τα μέτρα στην μπομπίνα τελείωναν… «Καλύτερα να τα σπάσει όλα, παρά να φτάσει στον κόμπο» σκέφτηκα. Ξανά σφίξιμο τα φρένα και υποβοήθηση με το χέρι, ενώ το καλάμι σε όρθια θέση γονάτιζε κάτω από την αδυσώπητη δύναμη του αντιπάλου του.
Η συνδυασμένη δύναμη των φρένων και, κυρίως, του καλαμιού τελικά επιβλήθηκε στο ψάρι, όταν ο κόμπος από την κόκκινη κλωστή (που κάνω για να οριοθετώ τα τελευταία πενήντα μέτρα) πέρναγε μέσα από τα δαχτυλίδια. Το μάζεμα-άδειασμα του νήματος συνεχιζόταν για πάρα πολλή ώρα και, μερικές φορές, που το ψάρι κινούνταν προς το πλάι παίρνοντας αργά μέτρα, άλλαζα χέρι στο καλάμι για να ξεκουράσω τον ώμο μου. Ο μηχανισμός πέρναγε μεγάλα ζόρια και κάποια στιγμή, που το νήμα ξετυλιγόταν και πάλι με υψηλή ταχύτητα, ένιωσα την μπομπίνα να ζεματάει. Άδειασα πάνω στο μηχανάκι ένα μπουκαλάκι νερό που είχα στην πλαϊνή τσέπη του παντελονιού μου και τα φρένα, που τα ένιωθα λίγο «να μην ακούνε», άρχισαν και πάλι να πιέζουν το θηρίο. Είχα ακούσει για φρένα που υπερθερμαίνονται και χάνουν την αποτελεσματικότητά τους, αλλά δεν περίμενα πως θα μου συνέβαινε και εμένα κάτι τέτοιο…
μεγάλο μαγιάτικοΕίχα ανακτήσει πλέον πλήρως την αυτοπεποίθησή μου και παρακολουθούσα το καλάμι να «τελειώνει» τις αντοχές του μαγιάτικου. Ήμουν σίγουρος πια για την έκβαση της μάχης, αφού είχα καταφέρει να σταματήσω και τα δύο μεγάλα και διαδοχικά φευγιά του κατά τα οποία πήρε πάνω από διακόσια μέτρα. Καθώς η αντίσταση του μαγιάτικου σιγά-σιγά εξασθενούσε, είχα πια το χρόνο να θυμηθώ τα λόγια του μπάρμπα-Στέλιου και χαμογελώντας μουρμούρισα: «σαν να ‘χε δίκιο ο θείος». Σιγά-σιγά το ψάρι ήρθε κοντά μου και έκανε κύκλους τρομοκρατώντας τις μπαμπαλίνες και ωθώντας κάποια μικρά κεφαλόπουλα να τιναχτούν έξω από το νερό, πάνω στα βράχια. Είχε σουρουπώσει πια για τα καλά και το μαγιάτικο δεν έλεγε να πλησιάσει τον βράχο όπου στεκόμουν. Αποφάσισα να πιέσω την κατάσταση λίγο παραπάνω, κάτι που έφερε αποτέλεσμα, αφού η μουσούδα του ψαριού ξεπρόβαλε από την επιφάνεια της θάλασσας πέντε-έξι μέτρα πιο μέσα. Είκοσι πέντε ολόκληρα λεπτά είχαν περάσει από τη στιγμή που πιάστηκε το ψάρι μέχρι ο γάντζος να δώσει τέλος στην πιο μεγάλη μάχη που έχω κάνει μέχρι τώρα στα ψαρέματά μου από την ακτή.

Ποτέ βιαστικές επιλογές
Το καλάμι που κρατούσα στα χέρια μου πιστεύω πως ήταν ο κύριος λόγος που το σαραντάρι παράμαλλο άντεξε την τρομερή δύναμη του ψαριού. Στο καλάμι πιστεύω πως οφείλεται και το ότι ένας πρόχειρα και βιαστικά φτιαγμένος κόμπος δεν «παρέδωσε το πνεύμα». Πρέπει να σημειώσω πως ο κόμπος Spider Hitch κάνει καλά τη δουλειά του και μάλιστα ξέρω αρκετούς που δεν τον αλλάζουν με τίποτα, είτε στη συρτή είτε στο jigging, ψαρέματα που αμφότερα απαιτούν καλούς κόμπους με υψηλά όρια θραύσης.
Το πρόβλημα δημιουργείται όταν, με τη δικαιολογία ότι δεν έχουμε χρόνο, κάνουμε βιαστικές κινήσεις και κόμπους με λιγότερες σπείρες από το κανονικό ή με σπείρες που δεν έχουν στρώσει σωστά. Και ενώ ξέρουμε το πρόβλημα, παρ’ όλα αυτά ψαρεύουμε κανονικά. Ίσως να μην πιστεύουμε πως «τώρα θα μας κάτσει το θηρίο» και να συνεχίζουμε το ψάρεμά μας, αλλά έρχομαι να σας βεβαιώσω, κατόπιν προσωπικής εμπειρίας, πως πράγματι… τότε θα μας κάτσει το θηρίο!
Φαίνεται πως η θάλασσα έχει μια παράξενη αίσθηση του χιούμορ, γιατί ιστορίες από χαμένα ψάρια-τρόπαια εξαιτίας ενός κακού κόμπου έχουν χιλιοειπωθεί σε διηγήσεις που λέμε οι ψαράδες μεταξύ μας. Για την ιστορία θα αναφέρω πως αυτή ήταν η πρώτη φορά που έριξα έναν Spider Hitch στη θάλασσα χωρίς να τον ελέγξω και το ψάρι χτύπησε αυτήν ακριβώς τη φορά. Αν αυτό δεν είναι ειρωνεία…

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ
Το μαγιάτικο προσγειώθηκε πάνω στα βράχια και αποκαμωμένος κάθισα να πάρω μια ανάσα. Είχε πια νυχτώσει και άρχισα να σκέφτομαι πώς θα περπατούσα τόση ώρα με το θηρίο στα χέρια. Πάλι καλά που ένας καλός φίλος που βρισκόταν αρκετά πιο πέρα με βοήθησε να βγάλω μερικές φωτογραφίες και να μεταφέρω τα πράγματα. Δίπλα στο αμάξι τραβήξαμε μερικές φωτογραφίες ακόμα και, λίγο πριν το μαγιάτικο τυλιχτεί με τη νιτσεράδα για να μπει στο αυτοκίνητο, ζυγίστηκε και η βελόνα σταμάτησε στα 11,450 κιλά. Το βάρος αυτό σε συνδυασμό με το μήκος του (1,16 μ.) έκαναν το συγκεκριμένο ψάρι να είναι το μεγαλύτερο που έχω πιάσει ποτέ από την ακτή! Και μου έδωσε τη σκληρότερη και πιο αμφίρροπη μάχη, μια μάχη που δεν θα ξεχάσω… μέχρι την επόμενη φορά!

 

thalassamedia.gr

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *