Μπορούμε άνετα να ορίσουμε το drifting ως μια τεχνική ψαρέματος που ξεκίνησε έξω από τα μεσογειακά σύνορα, εξελίχθηκε όμως και εξαπλώθηκε στα νερά της Μεσογείου, δεδομένων των καλών αποτελεσμάτων που δίνει κυρίως με τους τόνους μεσαίου μεγέθους και όχι μόνο…

Το να καταλάβουμε για ποιο λόγο στην Μεσόγειο εξελίχθηκε μαζικά αυτή η πολύ συγκεκριμένη τεχνική ψαρέματος από το σκάφος, δεν είναι πολύ δύσκολο… Αρκεί να σκεφτούμε πως η έλλειψη ψαριών και ταυτόχρονα η τιμή των καυσίμων -απαγορευτική σε σχέση με θάλασσες πολύ πιο πλούσιες σε ψάρια- αποθαρρύνουν πολλούς οπαδούς της συρτής στην ανοιχτή θάλασσα από το να περάσουν δύσκολες ημέρες ψαρέματος σε αναζήτηση ενός μεγάλου πελαγίσιου θηράματος.
Κόκκινος τόνοςΤο drifting όμως είναι μια τεχνική με ελάχιστες απαιτήσεις, επειδή γίνεται με το σκάφος αρόδο ή και αγκυροβολημένο (και σε αυτήν την περίπτωση θα ήταν πιο ενδεδειγμένο να μιλάμε για chunking), επιτρέποντας να περάσουμε μια ημέρα στη θάλασσα πολύ πιο ήρεμα και οικονομικά.
Για αυτούς που δεν γνωρίζουν αυτήν την τεχνική, θυμίζουμε ότι γίνεται μαλαγρώνοντας συνεχώς με κομμάτια ή πολτό σαρδέλας, έτσι ώστε να δημιουργήσουμε μια γραμμή μέσα στην οποία, σε διάφορες αποστάσεις από την πρύμνη και σε ποικίλα βάθη, ρίχνουμε τις ερματισμένες αρματωσιές μας που συγκρατούνται από μπαλονάκια. Η εξαιρετικά επιλεκτική φύση αυτής της τεχνικής, που απευθύνεται στο μεγαλύτερο μέρος των περιπτώσεων σε σημαντικά ψάρια, όπως οι μεσαίοι τόνοι, έκανε πολλούς να ενδιαφερθούν για αυτήν, ακόμη και αν δεν ήταν ποτέ λάτρεις της συρτής.

Εξοπλισμός στο top
Πριν εμβαθύνουμε στις άπειρες παραμέτρους αυτής της τεχνικής, που λανθασμένα θεωρείται απλή ενώ είναι εξαιρετικά πολύπλοκη, ας κάνουμε μια αναφορά στον εξοπλισμό που θα χρησιμοποιήσουμε. Εφόσον οι γιγάντιοι τόνοι… τελείωσαν και με δεδομένη την τεχνολογική εξέλιξη που παρατηρείται σήμερα στον εξοπλισμό ψαρέματος, θα έλεγα ότι τα μεγέθη στα οποία θα πρέπει να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας είναι αυτά των 30 και 50 λιμπρών.
Γενικά, λαμβάνοντας υπόψη τον τύπο των σκαφών που χρησιμοποιούνται συνήθως σε αυτήν την τεχνική, πρόκειται για ένα ψάρεμα που κάνουμε όρθιοι. Επομένως είναι σχεδόν δεδομένο ότι θα επιλέξουμε καλάμια stand up, με δράση 30/50 λιμπρών.
δόλωμα σαρδέλαΟ μηχανισμός που θα συνδυάσουμε θα πρέπει να είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει στην αγορά, με δεδομένη την εκρηκτική αντίδραση του τόνου μετά το τσίμπημα, ένα ξεκάθαρο σημάδι της δύναμής του. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτό το ψάρι διανύει περίπου ενάμισι εκατομμύριο μίλια στη ζωή του για να πάει να αναπαραχθεί από την μία άκρη του πλανήτη στην άλλη.
Οι εταιρείες μοιάζει να μας έκαναν χάρη κατασκευάζοντας μια κατηγορία ειδικών μηχανισμών, ελαφρών και στέρεων, αλλά με ισχυρά φρένα και χωρητικότητες πάνω από το μέσο όρο. Εάν αποφασίσουμε να προτιμήσουμε ένα κλασικό μοντέλο, κυρίως όσοι βρισκόμαστε στο ξεκίνημα, καλό είναι να προσανατολιστούμε σε μοντέλα των 50 λιμπρών, αφού εκείνα των 30 έχουν μικρότερη χωρητικότητα. Προσοχή, δεν πρέπει να αποκλείουμε ποτέ την περίπτωση να ξεγελαστεί από τις σαρδέλες μας ακόμη και ένα ψάρι των 200 κιλών!
Στην μπομπίνα θα χρησιμοποιήσουμε αποκλειστικά νάιλον, που μπορεί να απορροφήσει με την ελαστικότητά του την τεράστια πίεση που ασκεί το νερό στην πετονιά, είτε κατά τη διάρκεια του φευγιού είτε σε αυτό καθαυτό το πάλεμα. Παρόλο που στις μέρες μας παρατηρείται μια θεαματική εξέλιξη των υλικών που χρησιμοποιούνται στα ψάρεμα, νομίζω ότι οι οδηγοί με τροχαλία προσφέρουν ασφαλέστερο μάζεμα της πετονιάς όσον αφορά το φαινόμενο της υπερθέρμανσης. Αυτό το στηρίζω στο γεγονός ότι η τριβή πάνω στον οδηγό που περιστρέφεται είναι, σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους, κατά πολύ μικρότερη από ό,τι στον σταθερό.

Το παράμαλλο
Οι λύσεις που επιστρατεύουμε για την κατασκευή του παράμαλλου είναι εκείνες που με το πέρασμα των χρόνων υπαγορεύτηκαν και από τη μείωση του μεγέθους αλλά και από την αυξημένη επιφυλακτικότητα των ψαριών απέναντι σε καθετί που κινείται αφύσικα στο νερό. Μπορούμε να πούμε ότι τα σημερινά παράμαλλα είναι όλο και πιο λεπτά και κατασκευάζονται με fluorocarbon, με αντοχές που κυμαίνονται από 80 ως 120 λίμπρες. Σταδιακά εξαλείφονται τα διπλαρώματα, που παρέχουν ασφάλεια όταν έχουμε το ψάρι κάτω από το σκάφος, αλλά είναι πολύ πιο ορατά στο νερό κατά τη διάρκεια του ψαρέματος, όπως και τα στριφτάρια, φυσικά για τους ίδιους λόγους.
Τεχνικά, αυτές οι διαφοροποιήσεις βρίσκουν τη μέγιστη έκφρασή τους στη χρήση του λεγόμενου «wind on», ένα σύστημα πολύ γνωστό στην Αμερική εδώ και χρόνια και τώρα ευρέως χρησιμοποιούμενο και στην Ιταλία χάρη στους πραγματικούς πρωτοπόρους αυτής της τεχνικής, όπως ο φίλος Curzio Mugnai. Πρακτικά, στη συναρμολόγηση του wind on drifting για τόνουςεκμεταλλευόμαστε τις ιδιότητες τριβής που έχει ένα «κούφιο» νήμα, συνήθως ένα spectra, σε σχέση με μία πετονιά περασμένη στο εσωτερικό του για ένα προκαθορισμένο μήκος. Όπως μπορούμε να καταλάβουμε, όταν τραβάμε το spectra, αυτό σταματάει πολύ σταθερά πάνω στο νάιλον κάνοντας πλεονασματική τη χρήση κόμπου. Η ίδια αρχή χρησιμοποιείται και για τη δημιουργία μιας θηλιάς, που είναι απαραίτητη για τη σύνδεση με την πετονιά που έχουμε στην μπομπίνα. Σε αυτήν την περίπτωση περνάμε την άκρη του spectra στο εσωτερικό του, χάρη σε μία ειδική βελόνα, και τη βγάζουμε μετά από καμιά εικοσαριά εκατοστά, που είναι και το ελάχιστο μήκος ασφαλείας. Γενικά η σύνδεση με άλλη μια θηλιά σχηματισμένη με έναν bimini twist γίνεται με ένα απλό δέσιμο θηλιά-θηλιά (loop to loop). Από την άλλη θα είναι απαραίτητο να ενδυναμώσουμε την περιοχή όπου το νάιλον ή το fluorocarbon εισάγεται στο spectra, με 5 εκατοστά νήματος για δέσιμο καλαμιών ή οδοντικού νήματος, τυλιγμένου με πολύ στενές σπείρες που ασφαλίζονται από μια σειρά απλών κόμπων (χρήσιμη γι’ αυτόν το σκοπό η χρήση του ειδικού εξαρτήματος που είναι πολύ της μόδας ανάμεσα στους οπαδούς του ψαρέματος με μύγα). Το σύνολο το περνάμε έπειτα με μια κόλλα για καλάμια έτσι ώστε να κάνουμε την ενίσχυση ουσιαστικά άφθαρτη.
Όμως το να εξαλείφουμε εντελώς το στριφτάρι δεν είναι πάντα σωστό, κυρίως όταν υπάρχει δυνατό ρεύμα. Γι’ αυτό πολλοί ψαράδες βάζουν ένα με σωστές διαστάσεις στη θηλιά του αγκιστριού με μια ιδιαίτερα λεπτή ιδιοκατασκευή. Το πιο χρησιμοποιημένο στριφτάρι είναι το Sampo των 100 λιμπρών, που όμως γίνεται όλο και πιο δύσκολο να το βρούμε.

Αγκίστρια: ποιο circle;
Ομολογώ ότι μέχρι πριν λίγα χρόνια ήμουν σχετικά σκεπτικός όσον αφορά τη χρήση κυκλικού αγκιστριού, κυρίως από άγνοια, παρασυρμένος από το σχήμα αυτού του αγκιστριού που μοιάζει να είναι φτιαγμένο για όλα εκτός από το να γαντζώσεις ένα ψάρι από το στόμα. Έπειτα αναγκάστηκα να το χρησιμοποιήσω κατά τη διάρκεια του τελικού της Rolex IGFA Μεξικό στο Cabo San Lucas, το 2005, μια περιοχή όπου η Αγκίστριααπελευθέρωση των ψαριών έχει γίνει πεποίθηση κι όχι μια εκκεντρική συνήθεια. Λέω αμέσως ότι το αληθινό circle είναι το «μη offset», δηλαδή με το ίσιο πόδι. Το στραβό circle δεν είναι παρά ένα κανονικό αγκίστρι μεταμφιεσμένο σε circle. Η εκδοχή του ίσιου είναι πράγματι η μόνη που στατιστικά επιτρέπει να αγκιστρώσουμε το ψάρι στο πλάι του στόματος και έτσι εγγυάται μια ζωτικότητα που τα κλασικά αγκίστρια δεν επιτρέπουν. Πραγματοποιώντας το αγκίστρωμα σε αυτό το σημείο, αυτό το αγκίστρι επιτρέπει και τη χρήση πολύ λεπτών πετονιών, δεδομένου ότι η πετονιά δεν μένει με τίποτα στο στόμα του ψαριού κατά τη διάρκεια της μάχης. Η χρήση αυτού του ειδικού αγκιστριού μειώνει κατά πολύ τις πιθανότητες ξαγκιστρώματος και μοιάζει γεννημένο ειδικά για το ψάρεμα του τόνου, αφού δεν χρειάζεται κάρφωμα μόλις το ψάρι τσιμπήσει, βρίσκοντας αυτόματα κάπου να γαντζωθεί. Πρέπει μάλιστα να πούμε ότι ένα πιθανό δυνατό κάρφωμα (δεν είναι η περίπτωση του τόνου) έχει ως αποτέλεσμα να βγει το αγκίστρι από το στόμα του ψαριού εάν αυτό έχει ήδη καταπιεί το δόλωμα. Τα καλύτερα μεγέθη, που ακολουθούν ταυτόχρονα την αισθητή μείωση του μεγέθους του ψαριού που πλέον πιάνουμε, είναι γύρω στο 8/0 αλλά μπορεί και να κατέβουν αν χρησιμοποιούμε μια δόλωση που καλύπτει εντελώς το αγκίστρι στο εσωτερικό της σαρδέλας.

Οι δολώσεις
Το να προσπαθήσουμε να συμβιβάσουμε τους ψαράδες, όσον αφορά το ποια είναι η καλύτερη δόλωση, είναι κάπως σαν να θέλουμε να μιλήσουν την ίδια γλώσσα οι κάτοικοι του… πύργου της Βαβέλ, αφού ο καθένας έχει τις δικές του ακλόνητες πεποιθήσεις. Υπάρχουν πολλές τεχνικές δόλωσης που πρέπει να έχουμε υπόψη, που συνδέονται με την παρουσίαση της σαρδέλας, το κράτημά της στο αγκίστρι και με το πόσο ευδιάκριτη θα είναι.
βελάκιΔόλωμα σαρδέλαΌποιος ενδιαφέρεται για την εμφάνιση του δολώματος στο αγκίστρι, δεν μπορεί παρά να επιλέξει τη δόλωση από την κοιλιά, που ουσιαστικά παρουσιάζει το δόλωμα σε μια θέση αρκετά όμοια με αυτήν που έχει η σαρδέλα της μαλάγρας όταν κατεβαίνει στο βυθό παρασυρμένη από το ρεύμα. Όμως αυτή η δόλωση (επειδή η κοιλιά είναι το λιγότερο συμπαγές μέρος του ψαριού) αποδεικνύεται ιδιαίτερα ευαίσθητη, ειδικά αν η σαρδέλα δεν είναι πολύ φρέσκια, υποχρεώνοντας τον ψαρά να κάνει συνεχείς και εκνευριστικούς ελέγχους στο δόλωμα.
βελάκιΜία άλλη δόλωση που είναι πολύ της μόδας είναι εκείνη που γίνεται με δύο σαρδέλες δολωμένες από τα μάτια. Για να πούμε την αλήθεια, το μάτι, που είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά μέρη της σαρδέλας, θα έπρεπε να παραμείνει άθικτο, περνώντας το αγκίστρι στο εσωτερικό του κεφαλιού, κοντά στο ίδιο το μάτι. Αυτή η δόλωση είναι εκείνη που αντέχει περισσότερο στη δράση του ρεύματος και συνήθως χρησιμοποιείται στα πιο βαθιά καλάμια, τα οποία βρίσκονται πιο μακριά από το σκάφος, έχουν περισσότερα μολύβια και είναι δυσκολότερο να τα χειριστούμε.
βελάκιΕκτός από αυτές τις δύο, ας θυμηθούμε άλλη μία κλασική δόλωση, δηλαδή αυτή σε σχήμα Τ, και τη λεγόμενη «δόλωση ghost», όπου το αγκίστρι κρύβεται εντελώς στο εσωτερικό της σαρδέλας.
Όλες τις δολώσεις που τείνουν να σχίζουν το κρέας της σαρδέλας τις ενισχύουμε με πολλούς γύρους ελαστικού νήματος, κοντά στα ανοίγματα που οφείλονται στο πέρασμα του αγκιστριού, που αναπόφευκτα δεν θα πρέπει να έχει υπερβολικές διαστάσεις.

DriftingΜια δραματική κατάσταση
Αυτό που συμβαίνει όσον αφορά τον κόκκινο τόνο είναι μπροστά στα μάτια όλων, δεδομένου ότι πια ακόμη και η κοινή γνώμη έχει καταλάβει πόσο επικίνδυνη είναι η μείωση αυτού του είδους, στα όρια της εμπορικής εξαφάνισης. Είναι σωστό να τιμωρείται όποιος παρανομεί, αλλά όσον αφορά το θέμα υπάρχει μια τέτοια άγνοια που συχνά ακόμη και οι λιμενικές αρχές δεν ξέρουν ποια πρακτική να ακολουθήσουν ούτε καν στη μέτρηση των ψαριών. Η ευρωπαϊκή επιτροπή που εξέδωσε τους κανόνες ευτυχώς σκέφτηκε και κάποια μέτρα κατά των πονηρών. Ο τόνος πρέπει να ζυγίζει πάνω από 30 κιλά ή να είναι πάνω από 115 εκ. μετρώντας από την άνω γνάθο ως τη διχάλα της ουράς, γεγονός που κάνει το μέγεθος της IGFA πολύ πιο ανεκτικό και εκ των πραγμάτων παράνομο στην Ευρώπη.

Κάτι σαν επίλογος
Καταλαβαίνω ότι στη Μεσόγειο είμαστε πολύ λίγο προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουμε ψάρια πάνω από 200 κιλά. Όμως η ανάκαμψη που ευτυχώς βλέπουμε στην Αδριατική και τα όλο και πιο πολλά πιασίματα ψαριών πάνω από 200 κιλά που γίνονται στην Τυρρηνική επιβάλλουν να κάνουμε κάποιες απαραίτητες διευκρινίσεις: Σε άλλες θάλασσες, πολύ πιο πλούσιες σε μεγάλα πελαγίσια, το ψάρεμα προκαλεί κάθε χρόνο ένα σημαντικό αριθμό θυμάτων, που οφείλονται σχεδόν πάντα σε όποιον διευθύνει το πηδάλιο και πολύ σπάνια στην τύχη.
Με αυτό λοιπόν θα ήθελα να κάνω όσους θέλουν να προσεγγίσουν αυτό το ψάρεμα να σκεφτούν, καλώντας τους να μην βγαίνουν Δόλωση σαρδέλαςποτέ μόνοι τους, αλλά πάντα με συνοδεία έμπειρων ατόμων που θα ξέρουν να χειριστούν ένα ψάρι τρεις φορές βαρύτερο από το μέσο άνθρωπο, που βρίσκεται κάτω από το σκάφος τους. Γι’ αυτόν το σκοπό είναι απαραίτητο να έχουμε όχι μόνο το καλύτερο καλάμι και μηχανισμό αλλά και το σωστό εξοπλισμό από γάντζους, σταθερούς και πεταχτούς, πέρα από το γάντζο ουράς, που εκ των πραγμάτων ακινητοποιεί το μεγάλο ψάρι. Τα «ιερά κείμενα» αναφέρουν πάντα τη ράχη ως το καλύτερο σημείο για την αρπάγη, αλλά εάν φτάσει κοντά στο σκάφος ένα ψάρι που είναι ακόμη πολύ ζωηρό, να ξέρετε ότι ο καλύτερος τρόπος να το… ηρεμήσουμε είναι να το γαντζώσουμε από την κοιλιά.
Για τους οπαδούς της απελευθέρωσης όλα αυτά δεν θα χρειαστούν, αφού χρειάζονται μόνο καλό χειρισμό για να διασφαλίσουν το παράμαλλο σε μια δέστρα ρυμουλκώντας το ψάρι μέχρι να οξυγονωθεί εντελώς: σε αυτό το σημείο θα σπάσει μόνο του εκείνο τον αόρατο σύνδεσμο που το δένει με αυτόν που το νίκησε και αποφάσισε να του ξαναδώσει την ελευθερία του με μια ευγενική χειρονομία, που δυστυχώς ακόμη δεν εφαρμόζεται πολύ.

thalassamedia

 

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *