Στη ζωή μου έχω την τάση να δοκιμάζω καινούρια πράγματα στην προσπάθειά μου να εξελίξω ή να ανακαλύψω κάποιον άλλον τρόπο, πέρα απ’ τα συνηθισμένα, για οτιδήποτε, ακόμα και στην καθημερινότητά μου. Με αυτήν τη λογική συμπεριφέρομαι και στο ψάρεμα.

Η λέξη κλειδί για μένα είναι η «δοκιμή»! Πιστεύω πως αν φοβάσαι να δοκιμάσεις, δεν πρόκειται ποτέ να εξελιχθείς. Ακόμα και μια μέρα που «έχασες» στη θάλασσα δοκιμάζοντας μια καινούρια σου σκέψη, άσχετα αν σου έφερε θετικό αποτέλεσμα ή όχι, αυτομάτως σε έχει μεταφέρει ένα βήμα πιο μπροστά. Το συμπέρασμα θα έχει βγει και θα είσαι ήδη στη διαδικασία αναθεώρησης και αναδιοργάνωσης ταυτόχρονα!
Όλα στην ιστορία που θα σας αφηγηθώ  ξεκίνησαν μια φυσιολογική μέρα συρτής, όπως όλες τις άλλες, που για άλλη μια φορά, μαζί με τον αδερφό μου Αλέξη, είχαμε βγει στα ανοιχτά ψάχνοντας για τα μεγάλα πελαγίσια. Κουβεντιάζοντας και χαζολογώντας, ως συνήθως, αναζητούσαμε κάποια σημάδια στον ορίζοντα ή στην οθόνη του βυθόμετρου που θα μπορούσαν να μας φέρουν πιο κοντά στο όνειρο! Ήμασταν σε μια ήσυχη θάλασσα και οι ώρες περνούσαν όμορφα και χωρίς ταλαιπωρία. Το βάθος κυμαινόταν πολύ ομαλά, ανάμεσα στα 200 και 290 μέτρα, δημιουργώντας στην οθόνη του βυθόμετρου μια ελαφρώς κατηφορική ευθεία βυθού χωρίς την παραμικρή ανωμαλία. Και τότε έγινε…
Εκπλήξεις από τα βαθιάΞαφνικά, όπως παρατηρούσα την οθόνη, εμφανίστηκε στον πυθμένα μια πολύ μικρή προεξοχή στο μέγεθος «ψίχουλου»! Αν ήταν οποιαδήποτε άλλη στιγμή, μάλλον δεν θα του έδινα σημασία. Όμως μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση που ο πυθμένας για τόση ώρα ήταν τόσο ομαλός, ώστε από ένστικτο περισσότερο πάτησα το «mark». Ο Αλέξης, χωρίς να μπορεί να διακρίνει τι ήταν αυτό που με εντυπωσίασε, απόρησε, ενώ εγώ, λες και έβλεπα απέναντί μου ένα παγόβουνο, του είπα: «Κοίτα τι βρήκα! Ένα βράχο στο πουθενά»! Την ίδια ώρα, ήδη έστριβα το σκάφος για να μπορέσουμε να το επαληθεύσουμε. Είχαν περάσει πάνω από δέκα λεπτά κάνοντας ζιγκ ζαγκ πάνω από το στίγμα και… βγήκα αληθινός. Το «ψίχουλο» ήταν όντως εκεί!
Κάνοντας ακόμα μερικά περάσματα, ανακαλύψαμε ότι το κομμάτι βράχου ήταν πολύ μικρό και βρισκόταν σε ένα τμήμα βυθού που σε πάρα πολύ μεγάλη ακτίνα γύρω του δεν υπήρχε τίποτα παρά μόνο ένας ομαλός πυθμένας. Συνεχίσαμε λοιπόν τη μέρα μας με συρτή μέχρι το απόγευμα χωρίς κάποιο αποτέλεσμα.
Στην επιστροφή μας για το λιμάνι, και ενώ η ματιά μου είχε χαθεί μέσα στα χρώματα της δύσης, το μυαλό μου ήταν εκεί, στο βάθος των 283 μέτρων. Η μαγεία της θάλασσας με είχε κερδίσει για άλλη μια φορά. Είχα αφήσει τον αδερφό μου να μας οδηγήσει πίσω στο λιμάνι, ενώ εγώ, με οδηγό τη φαντασία μου, προσπαθούσα να φτάσω εκεί κάτω στα βαθιά, στο απόλυτο σκοτάδι, εκεί που όλα είναι αφιλόξενα και ξένα για μας, για να ανακαλύψω τι ήταν στην πραγματικότητα αυτό το «ψίχουλο», και ποια πλάσματα της αβύσσου θα μπορούσαν να φωλιάζουν εκεί.

Στο «ψίχουλο» ξανά…
Με την άφιξή μας στο λιμάνι, το σχέδιο της επόμενης μέρας είχε ήδη βγει, αφού προμηνυόταν πλήρης άπνοια στην περιοχή του «ψίχουλου», όπως το λέγαμε πλέον περιπαικτικά. Μέχρι το βράδυ τα είχα όλα έτοιμα: το μηχάνημα βαθιάς καθετής της Kristal Fishing -πραγματικό στολίδι της κατηγορίας, τις αρματωσιές, τα βαρίδια και τέλος τα δολώματα, τα οποία αποτελούνταν από κομμένα και αλατισμένα κομμάτια σαρδέλας, δύο-τρία μεγάλα σκουμπριά και μερικά καλαμάρια. Δυστυχώς, μας έλειπε το φως-δέλεαρ, το οποίο δεν είχαμε παραλάβει ακόμα.
μικρος ξιφίαςΜε το πρώτο φως της επόμενης μέρας ήμασταν εκεί, λίγες δεκάδες μέτρα  από το σημείο. Σε δέκα λεπτά ετοιμάσαμε ό,τι χρειαζόταν, ο Αλέξης μου έκανε το σήμα και εγώ άφησα τα δολώματα να χαθούν στο βαθύ μπλε. Ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα είχαν χαθεί από το οπτικό μας πεδίο, μένοντας εμείς να χαζεύουμε το νήμα που ξετυλιγόταν από το καρούλι. Μόλις το βαρίδι ακούμπησε στο βυθό, έσφιξα το φρένο και μάζεψα λίγο το χαλαρωμένο νήμα. Αφού πέρασαν μερικά λεπτά και η μύτη του καλαμιού δε λύγισε ποτέ, αρχίσαμε να απογοητευόμαστε.
Φέρνοντας τα δολώματα στην επιφάνεια, διαπιστώσαμε πως ήταν εντελώς ανέπαφα. Μετά από λίγο, καθώς ετοιμαζόμουν να ξαναρίξω τα δολώματα για δεύτερη φορά, συνειδητοποίησα ότι προσπαθούσαμε να πετύχουμε με την αρματωσιά έναν βράχο διαμέτρου, το πιο πιθανό, μόλις μερικών μέτρων, που βρισκόταν σε βάθος 300 μέτρων!!! Ξαναρίχνοντας τα δολώματα ήμουν σίγουρος πως δεν υπήρχε περίπτωση να βρουν το στόχο τους ούτε μια στο εκατομμύριο. Δυστυχώς, έτσι και έγινε.
Η ιστορία συνεχίστηκε με αρκετές ρίψεις και το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό. Το μόνο που καταφέραμε ήταν να πιάσουμε μερικά κεντρόνια και μία μικρή σκορπίνα, γεγονός που μαρτυρούσε πως όντως υπήρχε βράχος αλλά απ’ την άλλη ή δεν είχαμε καταφέρει να πέσουμε κοντά του ή ήταν τόσο μικρός που δεν ήταν ικανός να φιλοξενήσει κάποιο αξιόλογο ψάρι. Η επιστροφή ήταν ήσυχη. Είχαμε βυθιστεί και οι δύο στις σκέψεις μας.

Μια αρματωσιά υψηλής ακριβείας!
Οι μέρες που ακολούθησαν έφεραν στο σκάφος πολλές συζητήσεις: από το αν υπήρχε κάποιος αξιόλογος βράχος εκεί κάτω, μέχρι με ποιο τρόπο θα μπορούσαμε να κάνουμε μία πιο ακριβή ρίψη στο σημείο. Οι ιδέες είχαν πάρει φωτιά και κάποια στιγμή η απόφαση βγήκε. Θα εξελίσσαμε την αρματωσιά σε «super» αρματωσιά υψηλής ακριβείας! Νιώθαμε σαν να σχεδιάζαμε το νέο μοντέλο πυραύλου της NASA!
Αρματωσιά βαθιάς καθετήςΗ αρματωσιά θα έπρεπε να φτιαχτεί έτσι ώστε να εκμηδενίζει τις τριβές, να κατεβαίνει με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα και να διατηρεί την πορεία της χωρίς στροβιλισμούς. Επίσης το νήμα δεν θα έπρεπε να κρατάει αντίσταση την ώρα που θα ξετυλιγόταν από το καρούλι. Όλα αυτά θα ήταν τα υπέρ που θα μας βοηθούσαν επιτέλους να βρούμε το στόχο. Η αρματωσιά όμως θα έπρεπε να είναι και πολύ αποτελεσματική, όσον αφορά το δέλεαρ.
Να ποια ήταν η αρματωσιά που επινοήσαμε.
Αποτελείτο από τέσσερα βαρίδια του κιλού, ενωμένα μεταξύ τους το ένα πίσω σε άλλο, σαν ένα μεγάλο κομπολόι. Στη συνέχεια, ακολουθούσε η πετονιά με διάμετρο 140, η οποία είχε μόνο 5 κοντά παράμαλλα: τα δύο μεγάλα αγκίστρια θα ήταν δολωμένα το καθένα με ένα σκουμπρί καρφωμένο από το κεφάλι, ενώ τα άλλα τρία πιο μικρά με μακρόστενα υδροδυναμικά κομμάτια από καλαμάρι. Όλα τα δολώματα θα ήταν δεμένα μαζί με τα παράμαλα με ελαστικό νήμα πάνω στην κεντρική αρματωσιά, μειώνοντας έτσι στο ελάχιστο τους στροβιλισμούς κατά την κάθοδο. Το μεγάλο φως-δέλεαρ θα ήταν 2 μέτρα πάνω από το τελευταίο αγκίστρι για να φαίνεται από μακριά αλλά και για να παίζει το ρόλο της ουράς. Όσο για το νήμα, όταν θα φτάναμε στον προορισμό μας, και τα 300 μέτρα θα ξετυλίγονταν μέσα από μια λεκάνη παραγαδιού, αποφεύγοντας έτσι την αντίσταση από το καρούλι του μηχανισμού κατά την κάθοδο.

Η μέρα της αλήθειας
Η μέρα της μεγάλης δοκιμής είχε έρθει και στο ξημέρωμα ήμασταν στη θάλασσα. Όλα ήταν κανονισμένα και στη θέση τους. Θα ρίχναμε την αρματωσιά και θα την αφήναμε εκεί για μερικές ώρες, χάρη στο καταπληκτικό σύστημα – πατέντα της Kristal: μία βάση από γερά υλικά στην οποία μπορείς να στηρίξεις το καρούλι σου και να επιλέξεις το βάθος που θα ψαρεύουν τα δολώματά σου. Αυτή βέβαια θα κρεμόταν από ένα μεγάλο καλαδούρι. Η αρματωσιά θα έμενε εκεί και εμείς θα συνεχίζαμε την πορεία μας λίγα μίλια πιο κάτω όπου θα κάναμε drifting.
Ο Αλέξης δόλωσε την αρματωσιά και εγώ ξετύλιγα το νήμα από τη λεκάνη. Μετά από μερικά λεπτά ήμασταν έτοιμοι και πάνω από το «ψίχουλο», κρατώντας το πρωτότυπο μοντέλο της NASA στα χέρια μου. Ο Αλέξης μού έκανε σινιάλο και η αρματωσιά έφυγε για τα βαθιά με στόχο το κέντρο του βράχου.
απελευθέρωση μικρού ξιφίαΠράγματι, αυτή έφυγε σαν πύραυλος -όπως και το νήμα από τη λεκάνη με ταχύτητα-, ενώ το βαρίδι χτύπησε γρήγορα πάτο. Ρίξαμε το καρούλι με το καλαδούρι στη θάλασσα και φύγαμε βιαστικά.

Ύστερα από drifting μερικών ωρών, το clicker από το βαθύ καλάμι, ξαφνικά άρχισε να ουρλιάζει. Σφίγγοντας τα φρένα, η μάχη ξεκίνησε. Δυστυχώς όμως, μετά από λίγο, το ψάρι που ήταν στη άλλη άκρη της πετονιάς αντιμέτωπο με τον 80 lb μηχανισμό δεν είχε άλλη δύναμη να παλέψει και άρχισε να έρχεται προς την επιφάνεια, κρατώντας ελάχιστη αντίσταση.
Η μάχη έλαβε τέλος, φέρνοντας στο σκάφος ένα μικρό ξιφία, που δυστυχώς δεν έδειχνε σημάδια  ζωής, ούτε στην προσπάθειά μας να τον απελευθερώσουμε. Ο Αλέξης έβαλε μπροστά τη μηχανή ξεκινώντας πορεία προς το καλαδούρι, λέγοντας πως «το ψάρι της ημέρας το πιάσαμε, πάμε τώρα να μαζέψουμε την αρματωσιά και φύγαμε για το λιμάνι». Κανείς όμως από τους δυο μας δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα επακολουθούσε…

Μέσα από το βαθύ μπλε…
Ύστερα από σύντομη πλεύση, ήμασταν δίπλα στο καλαδούρι. Άπλωσα τον γάντζο και το έφερα στο σκάφος, διαπιστώνοντας πως το νήμα ήταν πολύ ζορισμένο. Τοποθέτησα το καρούλι στο μηχάνημα, έσφιξα τα φρένα και άρχισα να μαζεύω. Το καλάμι του μηχανισμού λύγισε πολύ και τα φρένα άρχισαν να πατινάρουν. Ο Αλέξης ήρθε δίπλα μου και πριν προλάβει καν να μου μιλήσει, ένα πολύ δυνατό τράβηγμα λύγισε το καλάμι στα όριά του. Σαστισμένοι και οι δυο, κάναμε την ίδια κίνηση: σπεύσαμε να χαλαρώσουμε το φρένο.
Το καλάμι συνέχισε να δέχεται πολύ δυνατά τραβήγματα και το νήμα έδινε και έπαιρνε στο καρούλι. Τα είχαμε χαμένα. Ακολούθησε μια αγωνιώδης ανέλκυση, με το καλάμι συνεχώς να λυγίζει στα όριά του, ενώ το μηχάνημα, λες και δεν συνέβαινε τίποτα, συνέχισε να ανεβάζει με σταθερό ρυθμό το μεγάλο ψάρι. Όποτε χρειαζόταν, τα φρένα έκαναν τη δουλειά τους. Όμως ενώ για το μηχάνημα όλα είχαν καλώς, εμείς κοντεύαμε να πέσουμε στη θάλασσα στην προσπάθεια μας να δούμε τι επρόκειτο να εμφανιστεί…
Βλάχος 56 κιλάΚάπου στα μεσόνερα τα τραβήγματα είχαν σταματήσει αλλά το καλάμι ήταν συνεχώς πολύ λυγισμένο, δείχνοντας πως το ψάρι ήταν ακόμα εκεί και ήταν πολύ μεγάλο. Χαμήλωσα κι άλλο την ταχύτητα του τραβήγματος και με πολλές ελπίδες πλέον περιμέναμε με ανυπομονησία στην άκρη της κουπαστής, με τα μάτια μας καρφωμένα στην επιφάνεια της θάλασσας, ώσπου εμφανίστηκε ένας μικρός βλάχος! Χαμογελαστοί και οι δύο χαζεύαμε το θέαμα όταν άρχισε να μας περνά από το μυαλό πως το ψάρι, που εξακολουθούσε να κρατά με τόσο πολύ δύναμη το καλάμι λυγισμένο, ήταν πολύ μεγαλύτερο! Η απάντηση δεν άργησε να δοθεί. Μετά από λίγο, το καλάμι άρχισε να χαλαρώνει και το νήμα να ανεβαίνει με άνεση. Ένα ψάρι άρχισε να εμφανίζεται ανάμεσα στις ακτίνες του ήλιου που χάνονταν μέσα στο βαθύ μπλε. Σιγά σιγά, η σιλουέτα του ψαριού άρχισε να μεγαλώνει όλο και πιο πολύ, μέχρι που, μερικά μέτρα από το σκάφος, αναδύθηκε ένας τεράστιος βλάχος!!!
Το δέος του θεάματος του τεράστιου ψαριού μας άφησε άφωνους. Το φέραμε δίπλα στο σκάφος και, απλά, το κοιτούσαμε χαμένοι. Πέρα από το ότι ήταν τεράστιο, ήταν και πάρα πολύ φουσκωμένο, κάνοντάς το να δείχνει ακόμα μεγαλύτερο. Πέρασαν αρκετά λεπτά μέχρι να συνειδητοποιήσουμε τι είχε συμβεί. Αφού συνήλθαμε από το σοκ, χρησιμοποιώντας τους δύο μεγάλους γάντζους μας, με μεγάλη προσπάθεια τον ανεβάσαμε στο σκάφος. Η αρματωσιά μας είχε βρει το στόχο της, το τέρας του βράχου βρισκόταν μέσα στο σκάφος!

Το ψάρι ζύγιζε 56 κιλά, αλλά, ειλικρινά, ούτε το νούμερο ούτε οι φωτογραφίες μπορούν να περιγράψουν πώς ήταν η θέα του από κοντά. Για να σας δώσω να καταλάβετε, μπορούσες με άνεση να βάλεις το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του και να κοιτάξεις στο εσωτερικό του. Στο καφενείο το νησιού που το κρεμάσαμε, μαζεύτηκε πολύ κόσμος και, πριν το ζυγίσουμε, όλοι έλεγαν πως είναι πάνω από 70 κιλά. Έπρεπε να βλέπατε τα πρόσωπά τους όταν είδαν τη ζυγαριά να δείχνει μόνο 56! Όπως και νά ‘χει όμως, άλλο ήταν το θέμα… η δοκιμή είχε πετύχει!

thalassamedia

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *