Οι σαργοί είναι τα σπαριδή που, παρά την έντονη αλιευτική πίεση, μπορούμε με αξιώσεις να ψαρεύουμε ακόμη στις θάλασσές μας. Και είναι παρήγορο το γεγονός πως ένα τόσο όμορφο και εύγευστο ψάρι μπορεί να βρεθεί στο πιάτο μας με λίγα μέσα και λιτό εξοπλισμό, δίχως την ανάγκη να εξορμήσουμε σε ανοικτά νερά, μακριά από τις ακτές.

Οι τεχνικές που συμπίπτουν με την ερασιτεχνική νοοτροπία για το ψάρεμα του είδους με πλωτό μέσο, είναι το ψιλό παραγάδι και η ελαφριά καθετή. Ειδικά το ελαφρύ μονάγκιστρο αποδίδει ακόμη και σε σχετικά πολυψαρεμένες περιοχές. Εκεί τα ψάρια δεν έχουν εξαφανιστεί, όπως πιστεύουν οι πολλοί, απλά κινούνται διακριτικά και διαβιούν σε δύσκολα σημεία, εκεί που δεν μπορεί να ασκηθεί η μαζική και εντατική αλιεία.
4-sargous_konta_stis_aktes.jpgΓια παράδειγμα, οι τράτες και τα δίχτυα δεν πέφτουν πάνω στα κοφτερά βράχια και τις πολυσχιδείς γλώσσες των κάβων. Οι μπουρλοτιέρηδες δεν ρισκάρουν σε ένα καβάκι κοντά στο λιμάνι, συνήθως προτιμούν πιο απόμερα σημεία για να μπουμπουνήσουν. Οι ερασιτέχνες των τεχνικών της ακτής δεν έχουν εύκολη πρόσβαση σε κάποια αξιόλογα σημεία, π.χ. των απότομων ψηλών άγριων βράχων, που συνεχίζουν το ίδιο έντονα για μεγάλη έκταση και μέσα στη θάλασσα. Ο καλός ψαροτουφεκάς προτιμά πιο «εξωτικά» μέρη, ενώ οι σαργοί στους συνηθισμένους ψαρότοπους είναι καλά κρυμμένοι, απρόσιτοι, καθώς έχουν μάθει πια πώς να επιβιώνουν και αποφεύγουν κάθε εμφανή κίνδυνο. Ο νυχτερινός μέτριος ψαροτουφεκάς δεν θα βουτήξει παραπάνω από μια ντουζίνα μέτρα, θα τρομάξει τα ψάρια στα ρηχά μας ψαροτόπια και θα τα εκπαιδεύσει ώστε την επόμενη φορά να τον απογοητεύσει η περιοχή. Πιθανότατα να πάρει και δύο τρία κομμάτια.
Η παραπάνω αναφορά γίνεται για να κατανοηθεί ότι ακόμα και σε πιεσμένες περιοχές υπάρχουν σημεία για επιλεκτικό ψάρεμα σαργών. Τα ψάρια όμως εκεί, καχύποπτα και επιφυλακτικά, για να δελεαστούν χρειάζονται ιδιαίτερες συνθήκες και πολύ λεπτό εξοπλισμό.
Καλύτερο, λοιπόν, αποτέλεσμα θα έχει ο ψαγμένος παραγαδιάρης, με καλό δόλωμα και ψιλοπαράγαδο, που και αυτό με τη σειρά του όμως μειονεκτεί έναντι της ελαφριάς καθετής, μιας και δεν μπορεί να φτάσει τη διακριτικότητα του εξοπλισμού της και την «ποιότητα» του δολωμένου αγκιστριού της.

Με ελαφριά καθετή
Για να χειριστούμε μια πολύ λεπτή πετονιά είναι απαραίτητο ένα καλάμι με μηχανισμό. Μια πρακτική (και οικονομική εντέλει) επιλογή είναι ένα καλάμι για ελαφρύ spinning, κατάλληλο και για ελαφριά συρτή, ψάρεμα καλαμαριών κ.ά., που είναι αποτελεσματικό και για το ψάρεμα σαργών με ελαφριά καθετή. Μαλακό, από 2 έως 25 γραμ., με εύκαμπτο τελείωμα και μήκος τουλάχιστον 2,5 μέτρα θα αποσβέσει τις αντίθετες δυνάμεις από τα πλαγιάσματα του σαργού και το αποφασιστικό μας τράβηγμα για τα πρώτα τουλάχιστον μέτρα, ώστε να αποφύγουμε τυχόν βράχωμα.
Για σαργούς κοντά στις ακτέςΑυτό είναι δυνατό με πολύ λεπτές πετονιές, από 0,16 έως 0,25 mm, νάιλον χωρίς μνήμη, η επιλογή μας όμως γίνεται από τις ακριβότερες – ποιοτικότερες προτάσεις της αγοράς, συνδυάζοντας μηχανισμό με καλά φρένα. Για τις ρυθμίσεις φρένων θα πρέπει να υπάρχει δυνατότητα να επιλέγονται μικροκετρικά και άμεσα, ακόμα και κατά τη στιγμή του ψαρέματος. Τα αγκίστρια με παλέτα θα είναι μεσαίου μεγέθους, από Νο 3 έως 1/0, και ο τύπος τους εξαρτάται από το μέγεθος των ψαριών και το είδος του δολώματος που θα επιλέξουμε.

Τα εύκολα χοντρά σκουλήκια, όπως ο αμερικάνος και το φαραώ, καρφώνονται και υπερκαλύπτουν τα αγκίστρια, μέχρι και πάνω από το δέσιμο της πετονιάς. Πρόκειται για μια πρακτική επιλογή δόλωσης, που εκτελείται σε λίγο χρόνο και, όπως απαιτεί και η μέθοδος, με ελάχιστο φωτισμό.
Σε μέρη όπου είναι εύκολο να βρεθούν, ζωντανές γαρίδες και σκαρτσίνια ψαρεύουν χωρίς κόστος, και μάλιστα μεγάλα άτομα του είδους, ενώ το μύδι ψαρεύει καλύτερα μέρα, συνεπώς βαθιά, έχοντας μια κάπως δυσκολότερη διαδικασία δόλωσης.
Το δολωμένο αγκίστρι αποτελεί μια σχεδόν αόρατη παγίδα, καθώς βυθίζεται αργά με το ελάχιστο έρμα, «παίζοντας» λόγω του ελαφριού εξοπλισμού ακόμα και αν το ρεύμα είναι ανεπαίσθητο, προσελκύοντας έτσι τους σαργούς ειδικά αν έχει προηγηθεί μαλάγρωμα. Τα κατάλληλα σημεία που κρατούν τα ψάρια συντηρούνται με μαλάγρωμα σε κάθε βόλτα, ακόμη και όταν δεν ψαρεύουμε.
Στην αναζήτηση σημείων που θα καταγράψουμε ως ψαρότοπους σαργών που θα ψαρέψουμε με ελαφριά καθετή, μας βοηθά και η άλλη προτεινόμενη τεχνική, το ψιλό παραγάδι.

Το ψιλοπαράγαδο
Με τη μεγάλη έκταση και τον αριθμό των δολωμένων αγκιστριών του, μετά από κάμποσες εξορμήσεις θα μας δώσει μια σαφή εικόνα των καλύτερων σημείων, εκεί όπου συνήθως έχουμε τακτικές συλλήψεις ψαριών, ώστε να επιμείνουμε με τη διακριτικότερη και πιο επιλεκτική μέθοδο της ελαφριάς καθετής, με άριστο δόλωμα σε μονάγκιστρο.
σαργοί κοντά στις ακτές με ψιλό παραγάδιΌμως και από μόνο του το ψιλό παραγάδι είναι αποδοτικό με τους σαργούς, καθώς είναι απλό εργαλείο και δεν τρομάζει αλλά προσελκύει τα πεινασμένα ψάρια. Τα μεγάλα και πολλά δολώματα, σε συνδυασμό με σχετικά λεπτές πετονιές, σε συνθήκες χαμηλής ορατότητας και ταραγμένης θάλασσας δίνουν συχνά ικανοποιητικές, για τα ερασιτεχνικά μέτρα, ψαριές με σαργούς.
Τα δολώματα στο παραγάδι μπορούν να έχουν μεγαλύτερη ποικιλία, καθώς -αν οι συνθήκες είναι καλές- κάθε πεταμένο πρωτεϊνούχο, και όχι μόνο, φαγώσιμο που ανακαλύπτει ο τροφοσυλλέκτης σαργός μπορεί να γίνει αιτία να τσιμπήσει στο δόλωμα, αρκεί να είναι καλοδολωμένο και χωρίς άσχετες οσμές στο αγκίστρι.
Σε περιπτώσεις όπου οι μάνες και τα ακριβά σκουλήκια δεν επαρκούν ή δεν επιλέγονται, κομμάτια από κεφαλόποδα, αλλά και φιλέτα από ψάρια, ακόμα και από στήθος κοτόπουλου σε μέρη με άγριο βυθό και φτωχή βενθική ποικιλία, καρκινοειδή, πεταλίδες, ολοθούρια κ.ά, συμπληρώνουν την ποικιλία στα αγκίστρια μας, δίνοντας συχνά και τα μεγαλύτερα ψάρια.

Ο άγριος βυθός δυσκολεύει την ανάκτηση των ψαριών και του εργαλείου, οπότε ενδιάμεσα καλαδούρια αλλά και φελλά και μολύβια συνοδεύουν το σαργοπαράγαδο. Τα παράμαλλα έχουν μήκος από μισό έως ένα μέτρο για να μειωθούν τα σκαλώματα, ενώ δεν χρειάζεται να ξεπερνούν τα 0,40 mm (αλλά και να μην είναι λεπτότερα από 0,33 mm σε διάμετρο), και η μάνα 0,60 έως 0,70 mm, ώστε να αντέχει τα γδαρσίματα αλλά και να είναι σχετικά διακριτική.
Για τα αγκίστρια, η επιλογή είναι του ψαρά, όμως αν αναφερθούμε στα παραγαδίσια που υπάρχουν στην αγορά, τα Νο 14 ή 15 και τα Νο 4 ή 5 συνηθίζονται σε αυτά τα παραγάδια. Γενικά, το μεγαλύτερο αγκίστρι απαιτεί περισσότερο δόλωμα, οπότε προσελκύει καλύτερα, χάνει όμως τα μικρότερα ψάρια (στοιχεία που προσωπικά θεωρώ θετικά).
Για το ψιλοπαράγαδο σαργών, τα μικρομεσαία σκάφη είναι τα καλύτερα, μιας και έχουν την άνεση να κινηθούν κοντά στις βραχώδεις ακτές με ασφάλεια, ευελιξία και διακριτικότητα.
Τα είδη των σαργών λοιπόν, που ομορφαίνουν με την παρουσία τους τον ελληνικό γιαλό, με απλά μέσα μπορούν να στολίσουν, ως ζωντανό ασήμι, και το πανέρι μας!

Εποχές και ώρες
Ο ψαράς που θέλει να ψαρέψει σαργούς, θα πρέπει να γνωρίζει ότι οι καταλληλότερες εποχές εντοπίζονται στα μέσα της άνοιξης, έως τις αρχές καλοκαιριού, και στα τέλη φθινοπώρου. Οι θολούρες και οι συννεφιές, οι εναλλαγές του καιρού, που όμως δεν συνοδεύονται από ακραία φαινόμενα, αλλά και τα όχι πολύ κρύα νερά αυτών των διαστημάτων, επιδρούν θετικά στο ψάρεμά μας.
Για σαργούς κοντά στις ακτέςΦυσικά, ο σημαντικότερος λόγος είναι ότι τα παραπάνω διαστήματα έπονται ή προηγούνται της περιόδου αναπαραγωγής. Γενικά πάντως, και αυτό ισχύει για όλα τα είδη, τα αυγωμένα ψάρια, αν και μίζερα, τρώνε τα εύκολα και μεγάλα δολώματα του παραγαδιού καλύτερα από τα δολώματα άλλων τεχνικών, που απαιτούν εκ μέρους των ψαριών κυνήγι και ψάξιμο…
Οι ώρες μετά το σούρουπο και πριν το ξημέρωμα είναι ιδανικές. Στο παραγάδι προτιμούμε σκοτάδι ή βαριά συννεφιά εάν ψαρεύουμε ρηχά. Με φεγγάρι έχουν πιαστεί λιγότερα αλλά μεγάλα ψάρια.
Η καθετή δεν επηρεάζεται από το φως του ήλιου και της σελήνης, αρκεί να ψαρεύουμε, αν και όχι μακριά από τις ακτές, σε βαθιά νερά. Τη μέρα στην ελαφριά καθετή πιάνουμε κυρίως αυλιάδες, αλλά και μυτάκια, ενώ οι χαρακωτοί ξεγελιούνται καλύτερα τη νύχτα.

thalassamedia

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *