του Riccardo Fanelli (Pesca in Mare / Thalassa No 117)
Την έχουμε πλέον ξεχάσει, αλλά η συρτή για λαβράκια διαθέτει πάντα μια ιδιαίτερη γοητεία. Αυτό το ψάρι υπήρξε για χρόνια το σύμβολο της παράκτιας συρτής, και οι παραλλαγές για να το ψαρέψουμε περικλείουν όλη την πείρα των πιονέρων της συρτής με τεχνητά δολώματα, που πειραματίστηκαν αρκετά, πριν φθάσουν στο σημείο να μεταδώσουν πρόθυμα τις γνώσεις τους.

Στα χρόνια που η συρτή έκανε τα πρώτα της δειλά βήματα στα νερά της Μεσογείου, λίγοι γνώστες εκμυστηρεύονταν όλα τα μικρά μυστικά αυτής της συναρπαστικής δραστηριότητας. Ένας από αυτούς ήταν ο Fabrizio Bonanni, που ανακάλυψε ότι ρυμουλκώντας το παράξενο τεχνητό που είχε σχεδιάσει ένας Φινλανδός για να ψαρεύει με spinning λούτσους, ο βασιλιάς της Μεσογείου έχανε όλη την καχυποψία του: γεννήθηκε έτσι η συρτή για λαβράκια. Ο ίδιος πάντα, στη συνέχεια, βρήκε όλα τα συστήματα βύθισης και τα μικρά κόλπα για αυτό το αρπακτικό, αποκαλύπτοντάς τα σιγά σιγά στο ευρύ κοινό.

Το προφίλ ενός αρπακτικού
Το λαβράκι ζει στα νερά πολύ κοντά στην ακτή, και προτιμάει τις μεικτές περιοχές με άμμο και φύκια ή βράχια. Συχνά το προσελκύουν τα γλυκά νερά και ανεβαίνει τις εκβολές των ποταμών ακόμη και για αρκετά χιλιόμετρα, όμως τους σχολαστικούς της συρτής δεν τους ενδιαφέρουν τα «κοντόχοντρα» λαβράκια που προτιμούν τις ανέσεις και την απουσία ανταγωνιστικών αρπακτικών, τυπικά των υφάλμυρων νερών, αλλά τα ψάρια που ζουν σε ελεύθερα νερά.
Στη συρτή για λαβράκια η επιλογή τεχνητού είναι καθοριστικήΤο λαβράκι που λέμε «της θάλασσας» ζει κατά μήκος υφάλων, κατά προτίμηση με κοιλώματα με άμμο. Πλησιάζει την ακτή κατά τον Ιανουάριο για να αρχίζει την αναπαραγωγή τον Φεβρουάριο/Μάρτιο, περίοδος κατά την οποία τα μεγάλα θηλυκά προσελκύονται από τα μικρότερα σε μέγεθος αρσενικά (συχνά περισσότερα από ένα), δίνοντας ζωή σε έναν πραγματικό «χορό της αγάπης», όπου το θηλυκό είναι ακινητοποιημένο στο ρεύμα, ενώ τα αρσενικά τρίβονται πάνω του και γονιμοποιούν με το σπέρμα τους τα αυγά.
Τους μήνες από τον Μάρτιο ως τον Μάιο, που τα νερά είναι ακόμη κρύα και τα λαβράκια είναι κοντά στην ακτή, είναι η περίοδος που η συρτή στα βαθιά δίνει τα καλύτερα αποτελέσματα. Αυτό το αρπακτικό δεν μπορεί να βασιστεί στην ταχύτητα για να πιάσει τα θηράματά του, αλλά μόνο σε μια ξαφνική επίθεση λίγων δευτερολέπτων, λόγος για τον οποίο χρησιμοποιεί μία στρατηγική κυνηγιού βασισμένη στην ενέδρα: κρύβεται ανάμεσα στα φύκια ή τα βράχια και επιτίθεται στα θύματά του με μια δυνατή κίνηση της ουράς.
Είναι ψάρι τοπικιστικό και επιθετικό, αλλά με αυτά τα χαρακτηριστικά συνδυάζει και μια υπερβολική καχυποψία. Ο συνδυασμός αυτών των χαρακτηριστικών το κάνει κάποιες φορές εύκολο θήραμα απίθανων δολωμάτων και τεχνικών, ενώ άλλες (πολύ πιο συχνά) είναι δύσκολο να κατανοήσουμε τη συμπεριφορά του και να έχουμε επιτυχία στο ψάρεμά του.

Παράλληλες ρότες – βύθιση τεχνητών
Η συγκεκριμένη τεχνική αφορά το ψάρεμα λαβρακιών σε μεικτούς βυθούς (με βράχια-άμμο-φύκια), με βάθος από 6 ως 18-20 μέτρα. Το ιδανικό είναι όταν υπάρχουν φρύδια ή μικροί μεμονωμένοι σχηματισμοί από βράχια πάνω σε άμμο που κατηφορίζουν από την ακτή, όπου ψαρεύουμε ακολουθώντας παράλληλες ρότες σε διάφορα βάθη.
Ανοιξη για βασιλιάδεςΟυσιαστικά το σκεπτικό είναι να αρχίσουμε από τα μικρότερα βάθη, πραγματοποιώντας ένα ή περισσότερα περάσματα σε διαφορετικές κατευθύνσεις, έπειτα να ακολουθήσουμε μια πορεία παράλληλη με την προηγούμενη αλλά σε μεγαλύτερο βάθος, και ούτω καθεξής, ώσπου να φτάσουμε στο βαθύτερο φρύδι. Με αυτόν τον τρόπο καλύπτουμε λεπτομερώς την περιοχή, ψαρεύοντας σε όλα τα πιθανά βάθη στις διάφορες κατευθύνσεις.
Το λαβράκι, όπως αναφέραμε, είναι ένα αρπακτικό που εκμεταλλεύεται μικρά φαράγγια και ποσειδωνία, για να κρύβεται και να επιτίθεται στα θηράματα από το βυθό προς την επιφάνεια. Αυτή η συμπεριφορά μάς οδήγησε στο να καθορίσουμε ότι δεν είναι πάντα απαραίτητο να περνάμε με τα δολώματα ξυστά από το βυθό για να πιάσουμε λαβράκι. Ρυμουλκώντας με μια στοχευμένη και υπολογισμένη βύθιση των τεχνητών, είναι δυνατό να τα κάνουμε να περνάνε από ένα προκαθορισμένο βάθος, ώστε να κάνουμε συρτή κοντά στον βυθό, όχι όμως ξυστά από αυτόν, αποφεύγοντας έτσι τα συνεχή σκαλώματα.
Πρέπει επίσης να έχουμε υπόψη ότι με το πέρασμα του σκάφους το λαβράκι τρομάζει, και συχνά αντιδρά μπαίνοντας στη φωλιά του ή βρίσκοντας καταφύγιο ανάμεσα στα φύκια. Αυτό μας επιβάλλει να σύρουμε τα δολώματα πολύ μακριά από την πρύμνη, ώστε να επιτρέπουμε στο ψάρι να ησυχάσει και να βγει ξανά από την κρυψώνα του.

Για να επιτύχουμε υπολογισμένη και συνεχόμενη βύθιση, το καλύτερο σύστημα είναι να χρησιμοποιούμε βυθιζόμενες πετονιές. Σε αυτήν την οικογένεια ανήκουν το monel και το ερματισμένο dacron, και τα δύο πολύ αποτελεσματικά στη συρτή στα βαθιά με τεχνητά, αλλά με πολύ διαφορετικούς συντελεστές βύθισης. Για τη συρτή με τεχνητά χρησιμοποιούμε κυρίως monel 40-50 λίμπρες και ερματισμένο dacron 36-45 λίμπρες.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι η συρτή για λαβράκια γίνεται στους 3,5-4 κόμβους και ότι το monel σε αυτήν την ταχύτητα βυθίζεται κατά 90 περίπου εκατοστά για κάθε 10 μέτρα πετονιάς που ρίχνουμε, ενώ το dacron βυθίζεται κατά το ήμισυ περίπου, οδηγούμαστε στο εξής συμπέρασμα: Για να ψαρέψουμε με τα δολώματα πολύ μακριά από την πρύμνη ενδείκνυται περισσότερο το ερματισμένο dacron, σε βυθούς από 6 ως 12 μέτρα, και το monel από τα 12 ως τα 20 μέτρα.
Κάθε είδος minnow έχει συγκεκριμένη βύθιση, που ποικίλει ανάλογα με την ταχύτητα της συρτής και συχνά επηρεάζεται και από το ρεύμα. Για να καταλάβουμε ακριβώς σε τι βάθος δουλεύει ένα δόλωμα, συμφέρει να κάνουμε μερικές δοκιμές σε αμμώδεις βυθούς, ρίχνοντας αργά την πετονιά ώσπου να ακουμπήσει στο βυθό. Εάν χρησιμοποιούμε monel βάζουμε ένα σημάδι με χρωματιστή κλωστή, ενώ με το dacron που αλλάζει χρώμα κάθε 10 μέτρα, απομνημονεύουμε πόσα χρώματα έχουμε ρίξει. Με αυτόν τον τρόπο έχουμε περισσότερες ακριβείς παραμέτρους για το βάθος όπου δουλεύει το δόλωμα.

Κάποια ερωτήματα
• Τα minnow για spinning μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη συρτή για λαβράκια;
Υπάρχουν κάποια μοντέλα minnow που έχουν δημιουργηθεί για το spinning, που λόγω του σχήματος και της κατασκευής τους όχι μόνο προσαρμόζονται τέλεια στην συρτή, αλλά αποδεικνύονται και πολύ αποτελεσματικά. Τα πιο ενδεδειγμένα μοντέλα είναι τα μακριά (ως 18 εκ.), πολύ λεπτά με τρία αγκίστρια, που συχνά τα αντικαθιστούμε με άλλα πιο χοντρά. Αυτά τα minnow έχουν μια πολύ μικρή γλώσσα, οπότε για να Τεχνητά για τη συρτή για λαβράκιαδουλέψουν σωστά πρέπει να τα ρυμουλκούμε με ταχύτητα όχι μεγαλύτερη από τους 3,5 κόμβους. Καλό είναι να θυμόμαστε ότι ένα από τα πιο αποτελεσματικά δολώματα στη συρτή για λαβράκια υπήρξε το Rapala Original 18 εκ. επιφανείας.

• Η σύνδεση ενός minnow με μια παραμάνα, μπορεί να επηρεάσει αρνητικά το ψάρεμα;
Η σύνδεση ενός τεχνητού με μια παραμάνα ή με ένα clip πιστοποιημένης αντοχής, είναι η καλύτερη λύση για να αλλάζουμε γρήγορα το δόλωμα. Εάν λάβουμε υπόψη ότι τα minnow έχουν αγκίστρια, κρίκους και συχνά μεταλλική γλώσσα, εύκολα αντιλαμβανόμαστε πως δεν μπορεί να τρομάξει τα ψάρια ένα μικρό clip. Εναλλακτικά όμως, είναι πάντα καλύτερο να δένουμε τον κρίκο του minnow με έναν κόμπο με θηλιά.

• Υπάρχουν μηχανισμοί με μπομπίνα σχεδιασμένη για τη χρήση monel;
Και το monel και το ερματισμένο dacron δημιουργούν γαλβανικές τάσεις τέτοιες που, ακόμη και αν ο μηχανισμός δεν χρησιμοποιείται, η μπομπίνα με τον καιρό φθείρεται ανεπανόρθωτα. Παρόλο που υπάρχουν κάποιοι μηχανισμοί με μπομπίνα από ανοξείδωτο ατσάλι, που φαινομενικά αντέχουν μια τέτοια καταπόνηση, καλό είναι να την προστατεύουμε πάντα με μια υφασμάτινη κολλητική ταινία ή με εποξειδικά βερνίκια.

Μια ματιά στον εξοπλισμό
Είτε χρησιμοποιούμε monel, είτε ερματισμένο dacron, πρέπει να προσθέσουμε ένα παράμαλλο 20 μέτρων περίπου. Σε αυτό θα έχουμε καμιά δεκαπενταριά μέτρα νάιλον 0,50 και πέντε μέτρα fluorocarbon 0,40-0,45. Τα δύο κομμάτια ενώνονται με έναν κόμπο σύνδεσης τύπου αιματόκομπου ή uni σε uni, και στο τέλος του fluorocarbon δένουμε ένα clip για να επιταχύνουμε την αλλαγή των τεχνητών.
Αν ψαρεύουμε με ερματισμένες πετονιές, που δεν έχουν καθόλου ελαστικότητα, είναι απαραίτητο να χρησιμοποιήσουμε πολύ ευλύγιστα καλάμια (8 ή 12 λίμπρες), για να απορροφούν τα κεφάλια του ψαριού. Το λαβράκι δεν είναι μεγάλος μαχητής, αλλά συχνά, αν δεν τσιμπήσει σωστά, ξαγκιστρώνεται εξαιτίας των δυνατών κεφαλιών που εξαπολύει μόλις δει το σκάφος.
Για αυτήν την τεχνική χρησιμοποιούμε αποκλειστικά minnow από 9 ως 14 εκ., είτε βυθιζόμενα είτε επιφανείας, ανάλογα με το βάθος που θέλουμε να φτάσουμε, με προτίμηση στα πιο λεπτά μοντέλα που φαίνεται να προσελκύουν περισσότερο τα λαβράκια.

Λίγη μετεωρολογία…
Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι τα λαβράκια είναι ψάρια που επηρεάζονται πολύ από τους ατμοσφαιρικούς παράγοντες:
– Οι πιθανότητες να τα πιάσουμε αυξάνονται σημαντικά όταν υπάρχει φουσκονεριά, και τις ημέρες πριν την άφιξη ενός έντονου χαμηλού βαρομετρικού.
– Εάν η θάλασσα είναι λίγο ταραγμένη ή σε άμπωτη, με συννεφιασμένο ουρανό, συμφέρει να επικεντρώσουμε το ψάρεμα κατά τις κεντρικές ώρες της ημέρας.
– Τις ημέρες με ήρεμη θάλασσα και ήλιο, αντίθετα, καλό είναι να ψαρεύουμε καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας στην ίδια περιοχή, περιμένοντας τη στιγμή που τα λαβράκια επιτίθενται στα δολώματα, αφού συχνά σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα μπορούμε να πιάσουμε αρκετά ψάρια.

Monel vs dacron….
Σε αυτήν την τεχνική η βύθιση και η απόσταση των δολωμάτων αποτελούν τη βάση της επιτυχίας. Το θέμα είναι να βάλουμε τα minnow να ψαρεύουν σε σημαντική απόσταση από το σκάφος, αφήνοντας τουλάχιστον 90-100μ. Για να επιτύχουμε αυτό το αποτέλεσμα είναι απαραίτητο να χρησιμοποιήσουμε ερματισμένο dacron (μπλε γραμμή), σε βυθούς μέχρι 12 μέτρα, και monel (κόκκινη γραμμή) από τα 12 ως τα 20μ.
monel versus dacron

Τι είναι το tandem και πώς λειτουργεί
Με τον όρο tandem εννοούμε τη χρήση δύο τεχνητών στο ίδιο παράμαλλο. Γενικά, για τα λαβράκια χρησιμοποιούμε δύο minnow: ένα επιφανείας και ένα βυθιζόμενο. Στο παράμαλλο από νάιλον δένουμε ένα τριπλό στριφτάρι τύπου «crane», δηλαδή εκείνα τα μοντέλα που έχουν δύο στριφτάρια εκ των οποίων το ένα βρίσκεται ανάμεσα στο σώμα και τον κρίκο του άλλου. Στον κρίκο του κύριου στριφταριού δένουμε ένα κομμάτι fluorocarbon 0,40-0,45 περίπου 80 εκ., με ένα βυθιζόμενο minnow στο παράμαλλο, κατά προτίμηση με μεταλλική γλώσσα. Στο δεύτερο στριφτάρι δένουμε ένα άλλο κομμάτι fluorocarbon με την ίδια διάμετρο, με μήκος 150 εκ. με ένα minnow επιφανείας στο τέλος.
Με αυτόν τον τρόπο το βυθιζόμενο τείνει να πλέει προς τον βυθό, ενώ το επιφανείας πηγαίνει ευθεία, πάντα παράλληλα με τον βυθό. Το σύστημα αυτό, που έχει ήδη δοκιμαστεί ευρέως, είναι πολύ αποτελεσματικό, αφού διπλασιάζει το δονητικό και οπτικό αποτέλεσμα του minnow. Συχνά αποδεικνύεται πιο λειτουργική η χρήση δύο τεχνητών με το ίδιο χρώμα, σύμφωνα με την αρχή ότι δύο ψάρια που κολυμπούν μαζί συνήθως ανήκουν στο ίδιο είδος, έχουν επομένως τις ίδιες προτιμήσεις…
tandem

thalassamedia

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *