Του Βαγγέλη Σταΐου
Μάιος μήνας και οι λίμνες της περιοχής έχουν «κλείσει» για εμάς, δηλαδή ισχύει η απαγόρευση του ψαρέματος του κυπρίνου λόγω της αναπαραγωγής του. Τα «πεστροφόρα» ρέματα κατεβάζουν πολύ και λασπωμένο νερό κάνοντας το ψάρεμα της πέστροφας πολύ δύσκολο, ενώ ο καιρός… ανακατεύεται συνεχώς!Ο φίλος Δημήτρης μόλις είχε έρθει με άδεια από τη Λήμνο και συζητούσαμε πώς ήταν δυνατόν να περάσουμε ένα ευχάριστο απόγευμα ψαρεύοντας, κάτω από τις συνθήκες που περιέγραψα. Οι λύσεις που είχαμε δεν ήταν πολλές και, μιας και ήταν φανατικός του spinning, αποφασίσαμε να πάμε για ψάρεμα τούρνας σε ένα μικρό φράγμα της περιοχής μας. Ετοιμάσαμε λοιπόν τον εξοπλισμό μας, ο οποίος αποτελούνταν από δύο δίσπαστα καλάμια spinning με μήκος 2,70 μ. και c.w. 10-40 γρ., δύο γρήγορους μικρούς μηχανισμούς εφοδιασμένους με πετονιά 0,22 mm και αρκετά τεχνητά, κουταλάκια, περιστροφικές πεταλούδες και σιλικονούχα δολώματα σχήματος ψαριού, σε διάφορα μεγέθη και χρώματα. Βέβαια δεν ξεχάσαμε τα απαραίτητα για το συγκεκριμένο ψάρεμα, που δεν είναι άλλα από τα συρμάτινα παράμαλλα.

Βλέπετε, τα δόντια της τούρνας είναι πάρα πολύ κοφτερά και μυτερά, και είναι τα μεγαλύτερα που μπορούμε να συναντήσουμε ανάμεσα στα ψάρια του γλυκού νερού. Είναι σχεδιασμένα για να ακινητοποιούν με ένα δάγκωμα άλλα μικρά ψάρια, σαύρες και βατράχια, όπως επίσης και να συγκρατούν μέχρι και υδρόβια πτηνά. Αυτά τα δόντια πρέπει να τα προσέχουμε πολύ στην απαγκίστρωση. Κάτι ακόμα που επιβάλλει τη χρήση σύρματος είναι ότι η τούρνα, με το μεγάλο μέγεθος του στόματός της σε συνδυασμό με την ταχύτητα που επιτίθεται, μπορεί να καταπιεί ολόκληρο το δόλωμά μας όσο μεγάλο κι αν είναι και να κόψει την πετονιά με μία κίνηση.

“…Τα δόντια της τούρνας είναι πάρα πολύ κοφτερά και μυτερά, και είναι τα μεγαλύτερα που μπορούμε να συναντήσουμε ανάμεσα στα ψάρια του γλυκού νερού…”

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΘΕΤΙΚΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ

Μέσα σε λίγη ώρα αντικρίσαμε τη μικρή λίμνη του φράγματος. O καιρός ήταν συννεφιασμένος αλλά ευτυχώς δεν προμήνυε βροχή. Φτιάξαμε τον εξοπλισμό μας, πήραμε τα τεχνητά μας και κατεβήκαμε στη λίμνη. Για απόχη είχαμε τη «ρακέτα» – μια απόχη που είναι σχεδιασμένη για το ψάρεμα της πέστροφας με fly ή με spinning. Αν και δεν είναι κατάλληλη για το ψάρεμα της τούρνας, την πήραμε μαζί γιατί είναι πολύ εύκολη στη μεταφορά και είχαμε και το σύρμα αν θέλαμε να σηκώσουμε κάποιο ψάρι.

Ξεκινώντας το ψάρεμα βάλαμε διαφορετικά δολώματα, για να δούμε πού θα τσιμπούσαν τα ψάρια τη συγκεκριμένη μέρα και ώρα. Έτσι, αν κάποιος από τους δυο μας είχε επιτυχία, θα το έλεγε στον άλλο ώστε να βάλει το σωστό τεχνητό.

Τα τσιμπήματα δεν άργησαν, ενώ ο Δημήτρης είδε μια μεγάλη τούρνα να ακολουθεί την περιστροφική του πεταλούδα, η οποία είχε ασημένιο φύλλο και κόκκινο βαρίδιο. Αμέσως μου το είπε και έβαλα μια παρόμοια πεταλούδα, προτού αρχίσω τις ρίψεις στον μικρό κολπίσκο όπου βρισκόμασταν. Η συνταγή αποδείχτηκε πετυχημένη και το καλάμι μου λύγισε από το βίαιο δάγκωμα μιας τούρνας στην πεταλούδα μου. Δεν πρόλαβα να βγάλω έξω το ψάρι και το καλάμι του Δημήτρη υποκλίθηκε και αυτό στα κεφάλια μιας τούρνας που, όπως αποδείχτηκε, ήταν μεγαλύτερη από τη δικιά μου. Νιώθαμε μεγάλη αισιοδοξία, αφού μέσα σε τόσο λίγο χρόνο είχαμε στα χέρια μας δύο καλά ψάρια. Όμως η συνέχεια δεν ήταν τόσο καλή.

Είχαμε αρκετά χαμένα ψάρια που ξαγκιστρώθηκαν, και ακόμα περισσότερα τσιμπήματα από μικρά που επέστρεψαν πίσω στη λίμνη για να μεγαλώσουν.

“…Η μάχη που ακολούθησε θα μου μείνει αξέχαστη, καθώς από την αρχή έγινε φανερό ότι ο εξοπλισμός μου ήταν πολύ «αθλητικός» για το μέγεθος του ψαριού…”

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΠΛΗΞΗ!

Μετά από περίπου μία ώρα τα ψάρια σταμάτησαν να τρώνε και έτσι αποφασίσαμε να αλλάξουμε μέρος, κάνοντας τον γύρο της λίμνης ψαρεύοντας. Τίποτα το ιδιαίτερο δεν συνέβη. Φτάνοντας σχεδόν στο τέλος της διαδρομής, και ενώ ήμασταν έτοιμοι να φύγουμε, σκέφτηκα να κάνω τις τελευταίες προσπάθειές μου ανάμεσα σε κάτι δέντρα. Ξαφνικά η πεταλούδα σταμάτησε, κάνοντάς με να πιστέψω πως κάπου σκάλωσε, αλλά ευτυχώς δεν ήταν έτσι. Τα φρένα του 1000άρη μηχανισμού άρχισαν να δίνουν ανεξέλεγκτα πετονιά και το καλάμι έφτασε σχεδόν στα όριά του. Αμέσως κατάλαβα πως πρόκειται για καλό ψάρι και έτσι φώναξα τον Δημήτρη, που είχε πάρει ήδη το δρόμο της επιστροφής. Η μάχη που ακολούθησε θα μου μείνει αξέχαστη, καθώς από την αρχή έγινε φανερό ότι ο εξοπλισμός μου ήταν πολύ «αθλητικός» για το μέγεθος του ψαριού. Μετά από περίπου 15 λεπτά έκανε την εμφάνισή της μια τούρνα που μας φαινόταν τεράστια μπροστά στη μικρή ρακέτα-απόχη που κρατούσε στα χέρια του ο Δημήτρης. Ευτυχώς, χάρη στον καλό χειρισμό του Δημήτρη με την απόχη το ψάρι βγήκε, κάνοντάς μας να χαμογελάμε από ικανοποίηση. Η τούρνα είχε μήκος 1 μέτρο και βάρος 4.700 γραμμάρια! Δεν θα μπορούσαμε να κλείσουμε καλύτερα το ψάρεμά μας! Τελικά η επιλογή μας να περάσουμε το απόγευμά μας με spinning για τούρνες αποδείχτηκε κάτι παραπάνω από σωστή.

Η ΤΟΥΡΝΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Το ψάρεμα στα γλυκά νερά έχει τόσες επιλογές, που ποτέ κανείς δεν πρόκειται να πει ότι το βαρέθηκε. Όσον αφορά την τούρνα, μπορεί να ξεπεράσει τα 10 κιλά σε βάρος, αλλά οι συλλήψεις τέτοιων ψαριών στον τόπο μας είναι εξαιρετικά σπάνιες καθώς όλο και λιγότεροι ερασιτέχνες ασχολούνται με το ψάρεμά της, σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπου παραμένει στις πρώτες επιλογές των ψαράδων. Βέβαια, για να ευδοκιμήσει το ψάρεμα αυτό στη χώρα μας προϋποτίθεται ότι θα πρέπει να σεβαστούμε τα μέρη όπου ζει η τούρνα και να μην κάνουμε επιθετικό και ανεγκέφαλο ψάρεμα, βγάζοντας ό,τι μέγεθος πιάσουμε. Χωρίς απελευθέρωση των μικρών μεγεθών είναι ζήτημα λίγων μηνών να εξαφανιστεί η τούρνα από τη λίμνη. Για αυτόν το λόγο δεν νιώθω ασφαλής να δημοσιεύσω το μέρος όπου ψαρέψαμε. Εύχομαι στο μέλλον τα νέα παιδιά να αλλάξουν τα κακώς κείμενα της ελληνικής ψαρευτικής πραγματικότητας, ώστε όλοι να γράφουμε και να μιλάμε ελεύθερα χωρίς φόβο.

“…Χωρίς απελευθέρωση των μικρών ψαριών είναι ζήτημα λίγων μηνών να εξαφανιστεί η τούρνα από τη λίμνη…”

TIPS

Προσοχή στους εμπλουτισμούς!

Το συγκεκριμένο φράγμα είχε εμπλουτιστεί με κυπρίνους και ιριδίζουσες πέστροφες από τον τοπικό σύλλογο, αλλά δυστυχώς κάποιοι έριξαν τούρνες, με αποτέλεσμα τα υπόλοιπα ψάρια να μειωθούν σημαντικά. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να τονίσω ότι για τους εμπλουτισμούς λιμνών και ποταμών υπάρχουν ειδικοί ιχθυολόγοι, που μετά από μελέτες των βιοτόπων αποφασίζουν για το πόσα ψάρια και τι είδους πρέπει να έχει το οικοσύστημα, ώστε το ένα είδος να μην επιβαρύνει το άλλο. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει, όσο κι αν νομίζουμε ότι γνωρίζουμε και έχουμε καλές προθέσεις, να απελευθερώνουμε ψάρια που δεν υπάρχουν στον τόπο τον οποίο ψαρεύουμε.

Το παρόν άρθρο έχει δημοσιευτεί το 2009 στο περιοδικό “Ψαρεύω”

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *