ΤΟΥΝΑ

ΤΟΥΝΑ

Επειδή πολλά λέγονται και γράφονται γύρω από αυτόν τον τύπο κυνηγιού είπα να γράψω και εγώ τις δικές μου εμπειρίες. Ένα κομμάτι τουλάχιστον από δαύτες. Οι περισσότεροι μόλις ακούνε την λέξη τούνα γεμίζουν δέος. Και καλά κάνουν στην τελική γιατί δεν είναι ένα ψάρι που το βλέπεις συχνά. Υπάρχουν μάλιστα μερικοί που παράτησαν όλα τα υπόλοιπα είδη ψαριών που κυνηγούσαν μέχρι πρόσφατα γι αυτό το κυνήγι και μόνο. Και όταν λέω μόνο το εννοώ…

Όλα ξεκίνησαν πριν 8 χρόνια όταν πήγα για πρώτη φορά για το συγκεκριμένο κυνήγι. Είμαι από τους πολύ τυχερούς που πρωτοξεκίνησα με άτομα που κυνηγούσαν ήδη αυτά τα ψαριά πολύ καιρό. Από την πρώτη επαφή με αυτό το πανέξυπνο και συνάμα πανέμορφο ψάρι κόλλησα. Στην κυριολεξία. Δεν το περίμενα. Αυτό ήταν. Δεν ξαναπήγα για αλλά ψαριά από τότε. ΟΚ έχω πάει για παρέα και σε άλλα ψαρέματα αλλά ποτέ με αυτήν την αίσθηση. Όπως είπα πριν πήγαινα για την παρέα.

Ας ξεκινήσουμε την κουβέντα λέγοντας λίγα πράγματα για αυτά τα θαυμάσια πλάσματα. Γαλαζόπτερος – κυανόπτερος – κόκκινος είναι το ίδιο και το αυτό. Είναι το ίδιο ψάρι. Λέγεται και κόκκινος λόγω του εντόνου βαθύ κόκκινου κρέας του. Είναι μεταναστευτικό ψάρι και ζει σε 3 σημεία του πλανήτη. Ανατολικό – δυτικό ατλαντικό και στην μεσόγειο όπου και αναπαράγεται. Ο πληθυσμός του δυτικού ατλαντικού αναπαράγεται κάτω στον κόλπο του Μεξικού. Είναι από τα μεγαλύτερα ψάρια που έχουν κοκάλα. Δεν έχει χονδρούς και παρά το μέγεθος του έχει ένα απίστευτο κυκλοφορικό σύστημα. Καταρχήν είναι ψάρι αιμοφιλικό. Αιμορραγεί πολύ μετά από το χτύπημα. Λόγω όμως αυτού συστήματος μπορεί και προσαρμόζεται σε όλες τις θερμοκρασίες και βάθη. Η θερμοκρασία του σώματος του είναι λίγο μεγαλύτερα από αυτή της θάλασσας. Η τούνα δεν έχει νηκτική κύστη. Μετά το μπαμ αφού τελειώσει φεύγει κάτω σούμπιτη. Όσοι δεν έχουν δει η δεν έχουν πιάσει τούνα βλέποντας την μόνο νομίζουν ότι δεν έχει λέπια. Λάθος. Έχει και μάλιστα πολλά μικρά και πυκνά τοποθετημένα. Κάτω από αυτά υπάρχει ένα χοντρό δέρμα. Πιάνει ταχύτητες τρελές. Ειδικά δε όταν κυνηγά. Έχω δει τούνα που πέρασε από μπροστά μας μπορεί και με καμιά εκατοστή χιλιόμετρα. Κυνηγάει σε όλα τα βάθη. Από αφρό μέχρι και κάτω στα 1000 μετρά. Φοβερά δυνατό πλάσμα. Η τούνα σε κάθε γέννα γεννάει περίπου 40 εκατομμύρια αυγά. Κάνει τόσα γιατί οι πιθανότητες επιβίωσης είναι από πολύ λίγες έως ελάχιστες. Αν η τούνα γλιτώσει από τα δίχτυα η από εμάς () μπορεί να φτάσει και τα 38 με 40 χρόνια ζώνης. Έχει χρώμα σκούρο μπλε από την επάνω μεριά σχεδόν μαύρο και από κάτω της είναι ασημί.

Όσον αφορά στο κυνήγι της. Η τούνα μπορεί να κυνηγηθεί με πολλούς τρόπους. Είτε με καλάμι είτε με δίχτυα είτε με ψαροτούφεκο. Στην τελευταία περίπτωση που μας ενδιαφέρει, κυνηγιέται με 2 τρόπους. Είτε την κυνηγάμε στα ίσια χωρίς μπασμό είτε με μπασμό. Εγώ είμαι της δεύτερης επιλογής. Η τούνα έχει την εποχή της. Όπως είπα και πριν, είναι μεταναστευτικό ψάρι και η καλύτερη περίοδος είναι η εποχή ακριβώς μετά την ωοτοκία. Οι αναπαραγωγικοί μήνες είναι ο Ιούνιος και ο Ιούλιος κατά κόρον άλλα συνεχίζουν μερικά κοπάδια και μέχρι τα μέσα Σεπτέμβρη. Αυτό συμβαίνει λόγω της υπεραλιείας αλλά και των θερμοκρασιών που έχουν αποσυντονίσει το βιολογικό ρολόι των ψαριών. Τέλη Σεπτέμβρη δηλαδή μέχρι όσο πάει ανάλογα πάντα την θερμοκρασία των νερών και τον καιρό. Μετά την γέννα τα ψαριά πεινάνε τρελά και μουντάρουν σε ότι βρούνε. Το μέγα θέμα όμως είναι να τα βρεις. Έπειτα από αρκετά χρόνια και με πολλές σημειώσεις και αναφορές φιλών έχω κάνει ένα σχεδιάγραμμα πορείας και στάσης αυτών των ψαριών όσον αφορά πάντα τα δικά μας τα νερά εδώ πάνω.

Τα βρήκαμε τα ψάρια τι κάνουμε; Στο κυνήγι με τάισμα η όπως το λένε μερικοί ντρίφτινγκ μεγάλη προσπάθεια θέλει στο να καταφέρετε να ανεβάσετε τα ψαριά επάνω. Αν είστε μάστερ του είδους και αν πέσετε σε πεινάλες θα ανεβούν μέχρι και στον αφρό. Τις περισσότερες φορές όμως προσπαθούμε να τα φέρουμε στο επιθυμητό σημείο βολής και αυτό δεν μπορεί να υπερβαίνει τα 12-15 μετρά βάθος. Βασικά και τα 15 είναι πολλά για τουφεκιά σε αυτά τα ψαριά αν δεν έχεις την ανάλογη εμπειρία. Από την στιγμή που τα ανεβάσαμε τα ψαριά επάνω αναμένουμε. Υπομονή. Δεν πέφτουμε στο νερό ακόμη. Μόλις ξεκινήσουν και τρώνε μπαίνουμε στο νερό σιγά με μαλάκες κινήσεις ένας ένας. ΔΕΝ τουφεκάμε ακόμη. Μετράμε την κατάσταση ζυγίζουμε το μένος των ψαριών και παίρνουμε μια ασφαλή θέση στο νερό. Ποια είναι αυτή. Έχουμε πάντα στο μυαλό μας την κατεύθυνση του ρεύματος. Προσέχουμε να μην φέρει το ρεύμα τα σχοινιά γύρω από εμάς για λογούς ασφαλείας. Αν μπερδευτούν γύρω από έμας μετά την βολή θα πάμε σούμπιτοι για τα τάρταρα και πιστέψατε με δεν είναι ότι καλύτερο. Είναι άκρως θανατηφόρο. Με τίποτα δεν πρέπει να μπούμε ανάμεσα στον μπασμό και στα ψαριά. Πλάτες πάντα προς το μπλε με το οπτικό μας πεδίο στον μπασμό. Κοιτάμε και ανά πασά στιγμή ξέρουμε που είναι το-τα ζευγάρια μας. Πάντα προσέχουμε τα σχοινιά να τα έχουμε στα δεξιά μας αν είμαστε δεξιόχειρες η αριστερά αν ήμαστε ζερβοί. Είμαστε έτοιμοι για τουφεκιά. Αυτό που θέλουμε είναι να μας έρθει το ψάρι καλά. Τι εννοώ. Αφού είμαστε μεσόνερα στατικοί κοντά στον μπασμό περιμένουμε και διαλέγουμε το ψαρί. Έχοντας στο οπτικό μας πεδίο όλη την φάση επιλέγουμε με μια γρήγορη ματιά ποιο ψάρι θα βρεθεί ποιο κοντά σε εμάς και με ποια πορεία. Αφού κάνουμε τον υπολογισμό και αφού λοκάραμε το ψαρί ετοιμαζόμαστε για την βολή. Στάση παθητική ποτέ τσαμπουκαλεμένες κινήσεις, ηρεμία, συγκέντρωση μεγάλη και βολή στο μέλλον. Λέω στο μέλλον γιατί αν το ψάρι κινείται γρήγορα μόνο με προσκόπευση έχεις κάποιες πιθανότητες. Στις αρχές όλες μου οι βολές πήγαιναν στον γνωστό γάμο. Με τον καιρό όμως και με τις σωστές υποδείξεις των φιλών έμαθα να τουφεκάω στο μέλλον αλλά και να υπολογίζω όσο γίνεται ποιο σωστά την ταχύτητα των ψαριών. Το λέω πάλι. Είμαι από τους τυχερούς γιατί όταν πρωτοξεκίνησα ξεκίνησα με ανθρώπους που τα κυνηγάνε χρονιά αυτά τα ψαριά. Αφού μάθουμε την προσκόπευση ένα άλλο μείζον θέμα είναι η καίρια βολή. Το να καταφέρουμε κάτι τέτοιο θέλει γνώση καλή του οπλισμού μας, της ανατομίας του ψαριού και μεγάλη αυτοσυγκέντρωση. Τι εννοώ λέγοντας καίρια βολή. Μία βολή που θα ταλαιπωρήσει γρήγορα και θα ματώσει ακόμη ποιο γρήγορα το ψάρι. Αυτή είναι η καίρια. Θέλει να ήμαστε πάντα ήρεμοι με μεγάλη αυτοσυγκέντρωση σε αυτό που κάνουμε η αυτό που έχουμε σκοπό να κάνουμε. Με λίγα λόγια ΔΕΝ ΒΙΑΖΟΜΑΣΤΕ. Τα ψάρια από την στιγμή που ξεκίνησαν και τρώνε δεν πάνε πουθενά.

Το συγκεκριμένο ψάρι μάχεται και μάχεται πολύ. Πάρα πολύ. Στην αρχή σοκάρεται για κανά 2-3 δεύτερα και μετά αρχίζει ο έρωτας. Θα σταματήσει κάποια στιγμή και θα ακινητοποιηθεί. ΜΗΝ το πλησιάζετε. Είναι επικίνδυνο. Νομίζετε ότι η τούνα έχει τελειώσει. Αμ δε. Μαζεύει δυνάμεις για να ξεκινήσει το 2ο ημίχρονο. Όταν πια τελειώσουν όλα και το ψάρι παραδοθεί τελείως (κάνει κάποιες κινήσεις βραγχιακές αλλά δεν σας τις λέω… ακόμη τουλάχιστον) ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ δεν το πιάνουμε από μπροστά. Πάντα από πίσω προς τα μπροστά και πιάνουμε την βέργα με τα δυο χέρια δεξιά αριστερά. Το ξαναλέω γιατί είναι σημαντικό. ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΜΠΡΟΣΤΑ. Μπορεί να ξαναξεκκινήσει για τρίτο ντεμαράζ και υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να μας πάρει μαζί του η να μας καρφωθεί η βέργα. Μεγάλη προσοχή.

Όσον αφορά στον εξοπλισμό τώρα. Μεγάλο θέμα. Τα περισσότερα όπλα μου ήταν μακρυνάρια. 130-140 ρόμπι της παρέας ένα 170 μερλό ένα χάμιλτον 165 και ένα αερικό όχι από αυτά που ξέρετε. Μια ”παράνομη” έκδοση. Ακούμε κατά καιρούς συναδέλφους που πήραν ψάρια με αλουμινένια όπλα κοντά. Ναι γίνεται δεν το αποκλείει κανείς. Αλλά όλες μα όλες αυτές οι περιπτώσεις είναι εξαίρεση του κανόνα και όχι ο κανόνας. Δεν μπορείς να βγάζεις τέτοια ψάρια επί μονίμου βάσεως με τέτοιου τύπου όπλα. Τελεία και παύλα. Έχω δει τσέρκια να γίνονται κουτάλια. Αποσπώμενες να φρακάρουν και να χάνονται ψαρια. 8αρες-9αρες-10αρες να γίνονται κάγκελα. Ένας πολύ φίλος και μεγάλος γνωστής του συγκεκριμένου κυνηγιού μου είχε πει κάποτε: “υπεροπλία δεν υπάρχει σε αυτά τα ψαριά”. Και του βγάζω το καπέλο. Έχει 100% δίκιο. Να τελειώνω όμως γιατί κουράστηκα μπροστά στο παλιόκουτο…

Έπειτα από πολλύυυυ ψάξιμο και συγκριτικά τεστ κατέληξα σε δυο μαύρα τουφέκια που τα έχω πάντα μαζί μου. Να είναι καλά το φιλαράκι που μου τα προτείνε. Περιμένω και εγώ το κάρμα μου ώστε να γυρίσω και να πω στον φίλο μου ”αναθεώρησε φιλαράκι, τελικά υπάρχει υπερόπλο”. Κατά προτίμηση λοιπόν διαλέγουμε μακρύ όπλο από 130 και πάνω. Να τουφεκάει τουλάχιστον 8αρα αστραπιαία. Πάμε στα πίσω του όπλου. Το να μαζέψεις μια τούνα με μουλινέ θέλει κάποια εμπειρία. Ποτέ μην πείτε ότι ΟΚ μικρό είναι το ‘χω. Ποτέ. Και ένα 30κιλο ή 25κιλο ψάρι μπορεί να σας πνίξει. Όσο μπορούμε το μουλινέ το αποφεύγουμε αν δεν είμαστε σίγουροι για τον εαυτό μας. Του φοβητσιάρη η μάνα ποτέ δεν έκλαψε. Ο πιο ”ασφαλής” τρόπος συγκράτησης και μαζέματος είναι λίγο σχοινί η μπάντζι σε συνεργασία με 2-3 πλωτήρια. Στην αρχή πειραματίστηκα με σχοινί 3αρι και μπετόνια 16κιλα λαδιού. Το αποτέλεσμα ήταν δραματικό. Κόψιμο σχοινιών σχισίματα ψαριών ανεπανόρθωτες ζημιές παντου. ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΑ. Το σωστό σετάρισμα σχοινιών και πλωτήρων είναι μεγάλη υπόθεση και θέλει πολύ ψάξιμο. Αν όλο το σύστημα είναι ”κούτσουρο” τότε οι πιθανότητες να χάσουμε το ψάρι αυξάνονται δραματικά. Ένας ποιο λάιτ συνδυασμός λίτρων άνωσης δουλεύει ποιο σωστά, ανάλογα πάντα το μέγεθος των ψαριών που παίζουν από κάτω μας. Σήμερα κατέληξα στο εξής σετάπ. Πάντα έχω μαζί μου ένα 20μετρο μπάντζι σε συνδυασμό με σχοινί αραμιδίου η προπυλενίου 40 μέτρα, 3 πλωτήρια 35 κιλών και ανάμεσα τους από 1 μέτρο μπάντζι. Δεμένα όλα αυτά σε 9αρα βέργα με αποσπώμενη. Για δεύτερο έχω το μουλινέ στο όπλο ένα μεγάλο με 120 μετρά σχοινί 2.5 καθαρό νταϊνίμα. Πάντα αυτές τις 2 επιλογές μαζί γιατί το τι ψαριά θα βρούμε δεν το ξέρουμε. Τις περισσότερες φορές όμως εδώ και κάποια χρόνια η πλειοψηφικά των ψαριών που θα βρούμε είναι από τα 25-30 κιλά έως και τα 60-70. Τα “σχολεία” με λίγα λόγια. Αν δω ότι παίζουν αυτά τα κιλά πέφτω με το μουλινέ και την 8αρα. Όταν αλλάζει το σκηνικό και χοντραίνει η φάση τότε αναγκαστικά κουμπώνω τα μεγάλα μέσα. ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ.

Ο εξοπλισμός του τονοκυνηγού και η σωστή προετοιμασία του είναι το αγχολυτικό γι αυτόν. Κάθομαι με τις ώωωωρες εξετάζοντας τον και αντικαθιστώντας τα τυχόν πληγωμένα μέρη του. Πάντα πριν την εξόρμηση επιβάλλεται σωστός έλεγχος. Είναι κρίμα μετά από ένα πολύωρο ψάρεμα να χάσεις ένα ψάρι λόγω κακού κριπαρίσματος η ταλαιπωρημένης πετονιάς. Τον έλεγχο του εξοπλισμού σου τον κανείς εσύ και ΚΑΝΕΙΣ άλλος. Είναι σημαντικό αυτό. Ένα σημείο που θέλει προσοχή είναι η πετονιά μας ή το συρματόσχοινο αν έχουμε. Μετά από κάθε βολή θέλει αλλαγή οπωσδήποτε. Από το ντεμαράζ που έχει φάει από την προηγουμένη εξόρμηση είναι ήδη ταλαιπωρημένη. Άσχετο αν δεν φαίνεται η αν δεν το βλέπουμε. Θέλει αλλαγή γιατί έχει πονέσει στα σημεία κριπαρίσματος. Έχει τανιστεί κατά πολύ. Ένα άλλο σύστημα που παίζει και αυτό με πολύ καλά αποτελέσματα, μπορώ να πω είναι και πιο οικονομικό, είναι σκέτο σχοινί σε συνδυασμό με 2-3 πάμελες γεμάτες με πολυουρεθάνη για να μην συμπιέζονται. Κάθε πάμελα έχει γύρω στα 18 κιλά άνωση. Αυτό το σύστημα είναι ποιο φθηνό με πολύ καλά αποτελέσματα επίσης. Ακονίζουμε καλά βέργες – αποσπώμενες και ελέγχουμε τα φτερά και το πυράκι. Αν το πυράκι έχει καταπονηθεί κι αυτό από αγαντάρισα του ψαριού, φαίνεται. Αν κρίνετε ότι θέλει αλλαγή μην διστάσετε κάντε το.

Όσον αφορά την ομαδικότητα τώρα σε αυτό το ψάρεμα. Ποτέ δεν τουφεκάμε όλοι. Πάντα ο ένας θα είναι τα ματιά του άλλου ανά πασά στιγμή. Το ζευγάρι μας εδώ πρέπει να είναι στην τσίλια συνεχώς για τυχόν απρόοπτα. Μπέρδεμα στα σχοινιά-ψάρι από πίσω ή από καλύτερη γωνία, δευτέρωμα έγκαιρο, αν χρειαστεί βοήθεια στο αγαντάρισμα βουτιά λίγα δεύτερα αμέσως μετά το ζευγάρι του που κατεβαίνει για να αγαντάρει. Η εμπειρία μου σε αυτό το ομαδικό ψάρεμα μου έχει δείξει κάτι. Αν η παρέα δεν τα πάει καλά έξω από το νερό δεν τα πάει ούτε μέσα σε αυτό. Σημαντικό αυτό για το συγκεκριμένο ψάρεμα.

Πάμε τώρα να μιλήσουμε για την αρματωσιά μας. Ένα σωστό κριπάρισμα θα μειώσει κατά πολύ τις πιθανότητες αποτυχίας. Εγώ κλιπάρω ως εξής. 200αρα πετονιά πολλών κιλών θραύσης κομμένη στα 5 μήκη. Κλιπαρισμένη 3 φορές με κλιπαδόρο (ποτέ πένσα) κάθετα και όχι οριζόντια (προσέξτε το αυτό) ανά 2-3 εκατοστά το κάθε κλιπ μεταξύ τους. Στην πετονιά που ακολουθούν τα πλωτήρια μια ροδάντζα στο τέλος της και μετά το μπρέικ εγουεϊ αν έχει το όπλο ή στην σχοινοπιάστρα του όπλου. Κάνοντας αυτό πάμε στα σχοινιά μας. 2,5-3 χιλιοστά καλό ποιοτικό σχοινί νταϊνίμα η αραμιδίου είναι οκ. Αφού τσεκάρουμε και τα πλωτήρια μας είμαστε ρέντι.

Πάμε στα δύσκολα τώρα. Για να ρίξουμε τον συντελεστή αποτυχίας λίγο ακόμη, πρέπει να μάθουμε την σωστή καλή βολή. Καλή βολή όπως είπα και ποιο πάνω είναι αυτή η βολή που θα σκοτώσει το ψάρι ακαριαία ή σε πολλή μικρό χρονικό διάστημα. Συντελεστές καλής βολής: Γνώση της ανατομίας του ψαριού. Ευαίσθητα στον πόνο σημεία στο σώμα του. Σωστό πλάνο της βουτιάς. Μεγάλη αυτοσυγκέντρωση. Παθητική στάση στα μεσόνερα και όσο γίνεται δυνατόν λιγότερες κινήσεις. Να δώσουμε στα ψάρια να καταλάβουν ότι ήμαστε απλά θεατές. Σωστός υπολογισμός της ταχύτητας του ψαριού. Βολές στο κότσι και τραβηγμένες καλό είναι να αποφεύγονται. Προτιμάμε πάντα κάθετες βολές στην ράχη του αν αυτό φυσικά είναι εφικτό. Αν δεν μας κάνει την χάρη τότε τουφεκάμε για να σπάσουμε κοκάλα και όχι για να πούμε ότι τουφεκίσαμε και αυτό είναι όλο. Το να χαθεί η να χαλάσουμε ένα ψαρί είναι κρίμα. Τουφεκάμε πάντα στο ψαχνό και όχι προς τα πίσω μέρη του ψαριού. Πολύ καλό σημείο είναι μια δυο πιθαμές (λέω 2 γιατί είναι ανάλογη η απόσταση αυτή με το μέγεθος του ψαριού) πίσω από το μάτι και λίγο ποιο πάνω από το πλαϊνό πτερύγιο. Για να μην σας κουράζω θα τα πω εν συντομία. Στην φάση της προσέγγισης και της τουφεκιάς όλα αυτά που είπαμε θα παίξουν τον ρόλο τους εκείνη την χρονική στιγμή. Τα πάντα όλα. Από εμάς τους ιδίους μέχρι την ροδάντζα της πετονιάς μας…

 

Θα μιλήσουμε πρώτα για τον μπασμό (δόλωμα – ντρίφτινκ – μπάζωμα – μαλάγρα).

Όσο ποιο φρέσκος και μπόλικος είναι ο μπασμός τόσο καλύτερα. Από την στιγμή που θα εντοπίσουμε τον τόπο κινούμαστε ως εξής. Για ποιο καλά αποτελέσματα πάντα μα πάντα μπαζώνουμε από την προηγούμενη. Καλό θα είναι να μπαζωθεί ο τόπος κατά το απογευματάκι. Μην βιάζεστε να κάνετε σκέψεις τύπου (απόγευμα μάλλον γιατί κυνηγάνε το πρωί και το σούρουπο). Λάθος. Οι γαλαζόπτεροι και όλα τα τονοειδή κυνηγάνε όλες τις ώρες της ημέρας ασταμάτητα. Σίγουρα ναι υπάρχει περισσότερη κίνηση εκείνες τις ώρες λόγω όμως κίνησης και των άλλων ψαριών. Τέσπά. Για μπασμό επιλέγουμε είπαμε όσο γίνεται δυνατόν φρέσκο δόλωμα. Όσο αυτό είναι εφικτό οικονομικά πάντα για την παρέα. Το τονίζω αυτό. Μια καλή άκρη σε έναν ψαρέμπορα θα ρίξει κατά πολύ το κοστολόγιο η ακόμη καλύτερα καμιά άκρη σε κλουβί παίρνοντας τα νεκρά ψάρια που βγαίνουν κάθε μέρα. Προτιμάμε τσίπουρα – λαυράκι από κλουβιά όχι πολύ μεγάλα. Τα β’ που λένε οι έμποροι. Παίρνουμε καμιά 4 τελάρα 2 από το καθένα. Η ποσότητα είναι ενδεικτική. Αυτά όσον αφορά τα πσάργια. Πάμε τώρα στα ζουμιά. Ζουμιά λέμε τα ψαρόλαδα. Προτιμάμε πάντα αυτά που έχουν βάση το αίμα. Έχει πολλά τέτοια στο εμπόριο αλλά λίγα κάνουν δουλειά. Το λάδι δεν το ρίχνουμε σκέτο στο νερό. Παίρνουμε ένα μάλλινο τσουβάλι από αυτά που βάζουν τις πατάτες. Με την πυκνή πλέξη γιου νοου?? Μέσα σε ένα πλαστικό μπετόνι από ελιές (30 κιλο) ρίχνουμε λιανά τα διάφορα που σπρώχνουν οι ψαράδες. Έπειτα ρίχνουμε μέσα και λίγο από αυτό το λάδι. Αφού κάτσουν στο μπετόνι από την προηγούμενη παίρνουμε το πετονιά μαζί όπως είναι στο σκάφος. Όταν φτάσουμε στον τόπο τσουβαλιάζουμε το περιεχόμενο και το ποντίζουμε μέχρι εκεί που θα βρούμε το θερμοκλινές με ένα πλωτήρι. Το αφήνουμε. Το ρέμα θα τραβήξει τα ψάρια. Όλα τα ψάρια όμως. Εδώ θέλει λίγη προσοχή. Μεσοπέλαγες ξέρες – βαθύ μπλε είναι το σπίτι των σκύλων. Το ζουμί θα τραβήξει και αυτούς. Δεν θέλει πανικό. Δεν πρόκειται να σας πειράξουν. Άσε που μπορεί να μην τους πάρετε κιόλας χαμπάρι και ας είναι καμιά 20-30 μέτρα μακρυά σας. Τους βλέπετε μόνο όταν πλησιάσουν αρκετά. Μετά από λίγη ώρα έως και κάμποση θα αρχίσουν να αχνοφαίνονται στο βάθος οι γαλαζόπτεροι (δεν είναι δεδομένο). Με το μάτι λίγο δύσκολα να τους δείτε. Μόνο αν πλαγιάσει και γεμίσει ασήμι το νερό. Από το βυθόμετρο παρατηρείτε τα πάντα. Μην μπαζώνετε ακόμη. Παρατηρείστε τις κινήσεις των ψαριών. Αν φεύγουν και ξανάρχονται και αυτό γίνεται επίμονα τότε ξεκινάμε και μπαζώνουμε. Σιγά σιγά με μικρές ποσότητες. Όλη η μαγκιά είναι να ανεβάσετε τα ψάρια. Αυτό θέλει επίμονη και υπομονή. Δεν είναι χαζά ξέρετε. Αφού ξεκινήσουν και τρώνε θα παρατηρήσετε ότι ταυτόχρονα δειλά δειλά ανεβαίνουν πλησιάζοντας τα τελευταία κομμάτια μπασμού που ρίξατε. Εδώ θέλει προσοχή…
Αν δούμε ότι είναι επιφυλακτικά τα δελεάζουμε με ποιο συχνό μπάζωμα. Αυξάνουμε δηλαδή τον ρυθμό μας. Αφού “κερδίσουμε” την εμπιστοσύνη τους (δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται) ελαττώνουμε τον ρυθμό. Αφού περάσει λίγη ώρα και όπως είπαμε έχοντας “κερδίσει” την εμπιστοσύνη τους ρίχνουμε μια μεγάλη ποσότητα μαλάγρας στο νερό. Ταυτόχρονα απομακρυνόμαστε το σκάφος δηλαδή λίγα μέτρα ποιο μακρυά. Ένας από την παρέα πέφτει στο νερό και παρατηρεί τα ψάρια. Τις κινήσεις τους. Όντως καχύποπτα και πανέξυπνα που είναι θα πλησιάσουν τον μπασμό 1-2 από αυτά. Όχι όλα μαζι. Αυτή είναι η πολιτική τους πάντα. Εδω θέλει προσοχή. Αν τρομάξουν αυτό τα 1-2 θα φύγει όλο το κοπάδι. Θέλει μεγάλη προσοχή και σωστή συμπεριφορά του ψαροντουφεκά που έχει πέσει από πριν στο νερό. Έχει τύχει φάση όπου τρομάξαμε ένα ψάρι κοντά 60 κιλα και είπαμε δεν γαμείς. Έλα όμως που στα 150-200 μέτρα από εμάς έπαιζε το κοπάδι καμιά 50ρια ψάρια τα περισσότερα μεγάλα. Και όταν λέω μεγάλα εννοώ ΜΕΓΑΛΑ. Μαλακία μας αλλά τεσπα. Πέφτει πάντα ο ποιο έμπειρος σε αυτή την φάση. Όταν αυτός ζυγίσει την κατάσταση και καταλάβει ότι πλέον τα ψάρια δεν τον υπολογίζουν πλέον και τρώνε σαν τρελά τότε πέφτουν στο νερό και οι υπόλοιποι. Καλό βόλι και ο θεός βοηθός. Όλα τα παραπάνω για να εφαρμοστούν θέλει πολύυυυ υπομονή-δουλειά καλή συνεργασία και γνώση των περασμάτων.

Πάμε τώρα να μιλήσουμε για τα φλασέρ.

Φλασερ υπάρχουν πολλά στο εμπόριο αλλά όπως πάντα στην τελική κάνουν δουλειά οι πατέντες. Μέχρι πριν 2 χρόνια χρησιμοποιούσα και εγώ του εμπορίου. Δεν μπορώ να πω ναι λειτουργούσαν αλλά όχι πάντα. Σε μια κουβέντα που είχα για αυτό το θέμα με έναν πολύ καλό φίλο και συνάμα πολλών χρόνων τονοκυνηγό μου είπε για μια κατασκευή η οποία τελικά “δουλεύει” πολύ καλά και σαν κατασκευή αντέχει και στον χρόνο. Πλαστικό καθρεπτη μάγκες. Όπως ακριβώς το ακούτε. Τα σιντί που είχαν βγει πριν καμιά 10ρια χρόνια δεν λειτουργούν πάντα και δεν άντεχαν στον χρόνο. Θα πάτε σε εναν τζαμά και θα ζητήσετε να σας κόψει πλαστικό καθρεπτη σε κομμάτια σχήμα ρόμβου 15εκ x 15εκ. Κατόπιν θα τα τρυπήσετε και θα βάζετε στο καθένα από ένα στριφτάρι μικρο. Το κάθε ένα κομμάτι θα συνδέετε με το άλλο με διάφανη πετονιά ψιλή. Στο τέλος του βάζουμε ένα μονόκιλο βαρίδι. Επειδή ο καθρέπτης αυτός όπως όλοι βέβαια έχει καθρεπτη από την μια όψη θα βάζετε ένα παραεένα. Δηλαδή καθρεπτη-πλατη-καθρεπτη-πλατη και πάει λέγοντας. Δεν βάζουμε ποτέ την ίδια πλευρά κατά σειρά.Θα πούμε πως το ποντίζουμε στο νερό. Όλοι οι περισσότεροι κάνουν το εξής λάθος. Παίρνουν το φλασερ και το ποντίζουν από την επιφάνεια. Λάθος και δεν πρόκειται να λειτουργήσει ποτέ. Πρώτα βουτάμε ψάχνοντας το θερμοκλινές. Αφού το βρούμε το ποντίζουμε εκεί ακριβώς. Κάτι σημαντικό που ξέχασα. ΔΕΝ κάνουμε μόνο ένα φλασερ. Κάνουμε πολλά κανα 5-6. Τα ρίχνουμε όλα μαζί σε ακαθόριστο σχηματισμό στο νερό. Μην περιμένετε να έχετε αποτελέσματα άμεσα. Θέλει υπομονή και επιμονή. Τα φλασερ όπως και όλα αυτά που είπα πριν βρίσκουν εφαρμογή σε τόπους που έχουμε δει και ξέρουμε σίγουρα ότι κάνει πελαγίσια. Αν πάμε στο ντούκου εφαρμόσουμε όλα τα παραπάνω και περιμένουμε να δούμε ψάρια αυτό άπλα δεν παίζει. Ξεχάστε το.

Στράγγισμα του ψαριου.

O ποιο γνωστός τρόπος στραγγίσματος είναι ο κλασσικός που τον ξέρετε η εχετε ακούσει οι περισσότεροι. Σχίσιμο πίσω δεξιά και αριστερά της ουράς. Ισχύει αλλά χωρίς πολύ καλά αποτελέσματα. Για να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα το σχίσιμο της ουράς το συνδυάζουμε ταυτόχρονα με δυο ανοίγματα δεξιά και αριστερά του ψαριού πίσω από τα πλαϊνά πτερύγια. Αμέσως όμως μετά το “πιάσιμο” του ψαριού. Το “καλύτερο” στράγγισμα το επιτυγχάνουμε κόβοντας καρωτίδα. Ναι όπως το ακούτε. Με ένα κατάλληλο μαχαίρι για αυτήν την δουλειά κόβουμε την καρωτίδα του ψαριού και έχουμε το αποτέλεσμα που θέλουμε. Θα μου πείτε τι λες ρε τρελέ? Και πως την κόβουμε? Κόβεται με τα κατάλληλα εργαλεία και με την βοήθεια της παρέας. Αν μπορέσουμε και το κάνουμε αυτό στα ανοικτά ακόμη καλύτερα. Μέχρι να βγούμε έξω το ψάρι θα είναι ρέντι. Θέλω να συμπληρώσω κάτι εδώ άσχετο με το στράγγισμα. Μιας και βγήκαν τα μαχαίρια… Το ποιο νόστιμο κομμάτι της τούνας όπως και στα περισσότερα ψάρια είναι η κοιλιά της. Για να την γουστάρουμε σκέτη βγάζουμε τα σπάραχνα του ψαριού από μπροστά και όχι από τα πλάγια σχίζοντας την. Κόβουμε το κεφάλι και αφαιρούμε τα καπάκια. Με το χέρι μας ξεκινάμε και “αδειάζουμε” το ψάρι από μπροστά. Δεν είναι δύσκολο μην τρελαίνεστε. Το αδειάζουμε όλο αφήνοντας την κοιλιά ανέπαφη (καλά θα είναι και αυτό να γίνεται στα ανοικτά αν αυτό είναι εφικτό). Αφού τελειώσουμε κόβουμε με ένα κοφτερό μαχαίρι από μπροστά του ψαριού (κάτω ακριβώς από τα πλαϊνά) κατά μήκος μέχρι τα γεννητικά του όργανα. Θα πάθετε πλάκα. Φοβερή γεύση. Στο στράγγισμα πάλι. Υπάρχει ακόμα μια μέθοδος πολύ λεπτομερής όμως και θέλει κάμποση εμπειρία άσε που είναι και κομματάκι δύσκολη να γίνει στο νερό. Αυτήν την μέθοδο την έχουν ανακαλύψει τα γιαπωνεζάκια (ποιος άλλος). Φανταστείτε ότι έχουμε στα χέρια μας μια σύριγγα μεγάλων διαστάσεων. Την βελόνα μόνο. Την βυθίζουμε ακριβώς 1-2 πόντους (ανάλογα πάντα το μέγεθος του ψαριού) μπροστά από το ραχιαίο πτερύγιο. Με το πέρασμα της ώρας θα έρθει και στραγγίσει όλο. Όπως το ακούτε. Τι λέτε ρε μαλάκες είπα την πρώτη φορά που το άκουσα. Έλα που μαλάκας ήμουνα εγώ τελικά. Κάνει δουλειά αλλά θέλει να ξέρεις που ακριβώς να καρφώσεις την βελόνα. Να είσαι άριστος γνώστης της ανατομίας του συγκεκριμένου ψαριού. Αφήστε το στην άκρη αυτό. Το ανέφερα απολύτως πληροφοριακά. Να ξέρετε κάτι. Όσο καλό στράγγισμα και να κάνετε πάντα στο σημείο που την “έφαγε” η τούνα θα είναι πάντα μα πάντα μαύρο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Scroll To Top
[X] Κλείσιμο Παράθυρου

Για να βλέπετε πρώτοι τα νέα άρθρα κάνετε click στο Like button